Zoekenden

142

Om de tafel ,zaten ,de partners te proesten, hun knieën beslaand van leedvermaak om Hartogs verlies.

,,'k Heb 'n neköme an oe," zong Polakje hoog, „o god wat heb 'k 'n neköme aq oe, ie-je met oe praats, det heb ik oe elapt jongien."

Maar Jacques de Vries was wangunstig; niemand anders als bij 'had ’t gedaan, met z'n troef uithalen! anders Ihald-ie 'r vast gekomme, wat Hartog?

„Ie bin allebeide poepers!” lolde Hartog verdrietig, „wee, wee, hoe zijn de helden gevallen in de strijd!” „Mijn liefde voor u,” foeterde Polakje, „was erger dan mijn liefde voor Marre.”

„Stikt!” bulderde Hartog, woedend, nu-ie den naam van de meid hoorde noemen, „ihol oe kop dichte, of za'k stanven ik gooie oe de deure uut, verstoa-'j?”

De drie anderen waren stil; Regiene was achter om thee te balen Polakje boog naar Hartog, meer om te vergoelijken dan uit vrees voor zijn woede, die door elk als van een niet geheel toerekenbare, genegeerd werd.

„Ze bef nog niks eheurt," izei-ie zacht, naar de ouwe vrouw wij,zend.

„Loop noar de weerlicht!" grauwde Hartog, goedig z'n kop nijdig afduwend. Maar de ouwe vrouw, die met Joop zat te praten, zei izadht-gelaten:

,,'k Heb niks elheurd, jonges eur! wees maar gerust, de olde vrouwe bef niks eheurld.”

Zij had al Van 't schandaaltje gehoond, toen zij vroeg waarom de meid niet meer bij hen werken kwam; 't pijnde baar, niet groot-sahakkend, maar, bij oogenblikken, om den opspraak alleen, kalm-klein natuurtje als zij was, aan de wreede schrikkelijkheid der passiën vreemd gebleven.

„Ja,” schorde haar ouwe stem naar Joop, ,,'t is mooi Joop, ik mag 't tegen oe wel zeggen, maar a'j old worren, dan wordt er niet meer noar oe geluusterd; kom ies hier," riep ze Joop dichter bij zich, en flui9te-