Zoekenden

141

eens machtige en aan zijn levendigheid ten ondergegane volk dienstbaar gemaakt voor goed. Er waren 'wel oogenlblikken, waarop Hartog, ook anderen, er aan dachten; maar geen felle herinnering droefde lang 'bij hen en de rouw der maaltijden zonder vleesch werd, door vaak dure visch, algemeen ontdoken.

,,'k Heb dorst!" riep Hartog. „Regienö Regiena, geef mien wat te drinken, geef mien 'n emmer vol thee, want mien visch die wil zwemmen!"

„Nou, nou!" driftte Regiene, „nar, ie hebben toch al n groote kanne leeg-edrunken! :hè, de heele godgan-schelijke dag kan me kloar stoan veur die! Moeder, wi'j óók nog thee?. ... as we doar uut-espeult hebben, heur! 'k Kan wel zien, da'j 't verliezen, anders zo'j niet urn thee denken."

„Verliezen?" snauwde Hartog, „verliezen? nog niet half en nog niet kwart! doar en doar, kiek-es, hihihi, kiek-ies!” en hij knauwde met zijn vuist de kaarten op tafel, zingend met breed neerdiependen mond:

,,0öch mien stumperties,

Oöch mien stumperties,

Haartog wint det spüllegien weèr!.. . .

Oöch mien stumperties. . . .

Ooch mien stumperties...."

Van de anderen smakten vechtend de kaarten tegen. Hartogs vuisten grepen naar z'n hoofd; hij gluurde angstig naar de handen, waaruit de moordende papiertjes neer zouden komen.

„Verdomme!" riep-ie, „vuile Joacques, det heb-iè mien elapt. .. . doar kunde zich achter verschuule, det heb-iè mien elapt, had-ie maar veur drieduzend joar cleefd, dan ha'j mee egoan met de tempel! Och, och, wat 'n slag, wat 'n slag.... wee, wee, hoe zijn de helden gevallen in de strijd. . . . Regiene, geef thee, Regiene geef in gods heerlijke name thee,. . . . de vijanden sohateren om zijn val. . . .!"