Zoekenden

140

„maar-ie doen 't dan todh maar ondershands stillegies deur."

„Kietk, 'kiek noa mien woorden," piepte de kleine Marcus Polak, „maar luister niet noar mien daden! is ’t niet Hartog? och," probeerde ihij de aandacht te drijven naar het met Hartog pas gebeurde, „hij proat wel ’n boel, maar hij dut niet veule.... of bevers, hihihi hij dut tè veule."

Hartog keek rond, .zag dat ze nog niet begrepen, wat Polakje bedoelde. „Ja," zei-i, ,,'t is toch werachtig woar, we hadden in 't geheel niet maggen speulen van de weke, maar afijn, de neweire ’) is nou toch een-moal gebeurd, geef öp Joacques en zeur zoo niet!"

„Geef-iè op!" deed Jacques de anderen in speelsche verwensching lachen, „ge mut maar niet varder mee doen, ge zijt veuls te vroom um te speule en om de woarheid te zegge, ge wint mien al veuls' te veul vanmiddag. . . . die wint altied, zoo raar kan 't niet loope."

„Ongelukkig in de liefde!" piepte Polakje, nu beter rakend hun herinnering aan Hartogs werkmeid, van wie men zei, dat ze van hem bevallen moest; allen behalve Regiene grinnekten zacht.

„Het spel des geestes is Gode gevallig," lachte Hartog, z'n kaarten weer opnemend voor ’n solo. Vanmorgen had-ie 'r wel overgedacht, het spelen deze week te laten, maar nooit gewoon izich sterk te maken, had hij zich maar laten gaan in ,zijn hartstocht naar de heerlijke inspanning ivan 't whisten. In de „negen dagen" mochten zij geen vermaak zoeken, zich zelfs 't genot niet geven van vleesch of wijn; het zijn de negen dagen in de maand Ab, waarin, verschillende jaren, de groote dingen van verwoesting, ondergang 'en knechting aan Israël gebeurd .zijn. Op den Iaatsten dag, den negenden Alb, vastgesteld tot algemeenen Vastendag, werd de tweede tempel verwoest en het

²) zonde.