Zoekenden

136

„Op jullie gezondheid, op de nieuwe firma en op de aanstaande sjiddesch!" klonk Moos; zij dronken uit met 'n Omein! en sclhijnbeiweeg van klinken, Moeder en Naatje anisette, de mannen cognac.

„Morgen goa 'k noar groot Mokem!” riep Moos, z'n knieën beslaand en lacb-oogend de kamer rond, „en as ’t in orde is, bezweer 'k oe, dan schrief 'k ’n briefkaart en ie komen bij mien!"

„Accoord!” zei Sam, „nou nog ies inschenken op Moos en Naatje, een lang leven!"

„Loaten we nou maar iets eerst zoo varre wezen," lolde Moos lekker, met den jubel in izijn hoofd van de pretjes en de goeie zaak en de glorie van izijn leiding, „ik goa morgen, zonder smoes, en dan kom-ie bij mien, en we goan samen met de kalle noa huus!"

„Ofgespreuken!" zei Sam.

Vader en Moeder stonden op om heen te gaan.

„Hoe laate goa'j morgen?"

„Urn 'n uur of tiene, eerste klas en alles fijn Iheur," rekte zich Moos geeuwend, „op oe kosten beur, det neem ik d'r van."

„Goa oe gang,” klopte hem Sam op den sdhouder, „ie maggen oe veur mien rekening bezeupen drinken an kloare jenever, van de duurste!”

„Alderabbe," wenschte Moos.

„Nou, lig jullie niet te donderen!" bromde Vader, „we mutten weg; goed succes wensch 'k oe en dan zullen we .zien wat we d'r van terechte brengen kunnen."

Dinsdagsmiddags, in den winkel, kreeg Sam een telegram.

Binnen, onder een hoeraatje van Meijer en van Jette, die in de sensatie weer veel vertroosting vond, las-ie voor;

„Alles in orde, kom cito over.    Moos.”