Zoekenden

135

doar 't geld weggooien, al was-ie de beste knecht van de wereld, kan-ie mden zeggen hoe laat of 't is. Ze denken óok verrek maar, as ze arregens anders een kwartien meer kunnen kriegen."

„Nou," zei Naatje, „as jullie drieë voor eerst werk hebbe, werachtig dan magge jullie tevreje weze, 't zou aardig mooi zijn, mar, ’n zaak met drie man. ..."

„’k Beloöve jullie," spiegelde Moos voor, zacht-ver-rukt, „wij zullen 't kloar speulen. Maar nou ies wat anders," deed hij overgelukkig-besloten en feestelijk: „Na, is 'r nog wat te drinken, ja of nee."

„Netuurlijk," riep Naatje, „ze kenne 'n glas cognac krijge as ze luste en tante Saar 'n zoet slokkie.”

„Nou, schiet dan op!" haastte Moos lachend, ,,'k heb trek in een stevig glas cognac; as me oiver dingen van beteekenis hef eproat en me is ofgeShanldeld, dan mut me samen 'n glas cognac drinken."

„Ie zullen wel dorst hebben ekregen," zei Sam. „Ie hebben mutten proaten as 'n advekaat.”

„Schei maar uut," pochte hij terug, ,,'t argste kump nog jongien, hol oe maar stille, nou mut 'k nog veur oe an ’t pleiten."

„As 't maar geen pleite ‘) geeft,” gijnde Vader, „schep ie maar niet zoo op; ie zullen iwel niet zooveule meer te doen hebben; ik denke: 't pleidooi is al ewun-nen, veur dat de zitting geopend wordt."

„Det denk ik ook," nam Sam, moediger nu, over, nu-ie wat gewend raakte aan de gedachte, door Moos en Naatje genadiglijk een vrouw te krijgen toegeworpen, „ie zullen oe lippen niet an 't bloeden hoeven te proaten. Maar beur ies, zonder flauwe kul — nee, geef mien 'n cognakkien, Naatje, — wanneer goa-'j nou? nou niet zoo lange wachten zeg.”

„Hoor is," plaagde Naatje, „die is met recht verliefd voor-ie verloofd is, d'r is haast bij, wat zeg je daar van?"

'I failliet.