Zoekenden

134

haar oordeel meende te vragen, „as 't niet anders kan, ja dan mut het maar zoo wezen; dan hoop 'k ook dat 't taiaar goed mag goan.”

„O, izoo," zei Sam, „zóó mag 'k 't heuren, nou proa-ten jullie as verstandige mensdhen.”

„Accoord,” lachte Naatje, met bei haar handen slaand op 't tafelloopertje en naar den winkel wijzend: „Moos daar is volk, ga jij eve kijke, toe," bedelde ze lief.

„Nee," zei Moos, door de ramen glurend, „Simon is toch veur, niet?”

„O, ja," 'zei Naatje, ,,'t is waar ook, hij helpt al."

„Heur ies,” boog zich Moos naar Vader en Sam voorover, „ie begriepen wel, dat 'k die óók weg kan doen, de’s allemoale geld dat we sparen kunnen, det bin toch oök twee achterwielen alle weken!"

„Wie meen-ie," vroeg Vader.

„De knecht, Simon,” zei Moos.

„O, wo'j die weg doen?”

„Netuurlijk, ssst," maande Moos verklarend naar Sam, en toen die hem sterkte met een gebaar van natuurlijke goedkeurig, „vroag of ’t maar genog is,” zonig-ie hoog fluisterend naar Vader, „drie man in 'n zake; 'k bin tevreden as alledrie veurloopig geregeld wark hebben!"

„Nou, ja, och van zelf, a'j 'm bepoald niet meer gebruuken kunnen," voelde vader te moeten toegeven.

„Dat zou wel mesjoggaas zijn," zei Naatje, de koekkruimels van baar schoot kloppend, en met een lachje naar Sams kant weer, zag ze tante Saar aan om ook haar goedkeuring te hooren.

„Och, ja," zei Moeder, „as-ie niet meer neudig is, gekheid, me kan niet iemand veur niks de kost geven, de's nog al duidelijk."

„Ik denk er nog niet half an!" besloot Moos, „ja, ze bin nog al 'zoo lekker de knechten, um lief veur ze te wezen. En dan, ja, wat 'n malligheid, me kan