Zoekenden

132

zoo as Sam doar zeg, as wij op die maniere de^goed veur me'kare kunne kriagen, dan is det malligheid um det te loaten. ... Ik verzeker oe oome les, die jonge die zal zien paar klanten doar wel umme hollen, ie weten heel goed,'' lachte hij met z'n hand naar Vader gebarend, „ie weten heel goed, dat hij niet zoo’n kind is: hij zal zien kössien wel opscharrelen, wees doar maar verzekerd van; as jullie 'm geen kwoad doen, ik zal 't zeker niet doen, en nog ies, hij is geen kind, um de verdommenis niet!"

„Och,” redeneerde Naatje, „kletse jullie niet, as dat nou alles is wat je d'r tege héb, dan is dat niks. Dan gaat me mannetje morge of overmorge naar Amsterdam, en dan smoest-ie 'n beetje la-la-la met de Kalle, en dan hoiiwe we ’t andere jaar gassene, of misschien oog wel gauwer. . . . hoe lijkt u dat tante Saar, nou?" lachte ze over de tafel heen haar toe: „hè? da's zoontje nommer iweè die onder de goppe gaat hè? héb u trek in een gassene?”

„O, arg, arg trek, ik kan mien trék niet op,” kniesde Moeder, „schei maar uut, veur mien ibin d'r andere dingen um an te denken. Ja, gassene, gassene, doar heb ik allemoale geen heufd meer veur. ... Ik kan 't wel zonder gassene's of, best,"

„Odh kom!" sprong Moos op, „ie maken d'r wat van! ik wedde, as 't eenmoal zoovarre is, dad-ie 't langste opblieven van de hèele boel, allemoale die zoo proaten, die doèn doarumme nog niet zoo. Nou, ik heb d'r wel lol in, in 'n goeie gassene, ik heb in lange geen plezierden ehad, 'k zal godverdomme dansen dat de heele boel mesjogge wordt, wat ièje Na?"

„Nou hè," lachte Naatje lekker, die 'n uitkomst zag in ’t glimlachend zwijgen van haar oome ₍Ies, „ik dans de menuet dadelijk met oome les, daar kan ik 't beste maat mee houe, wat, oome les? hè. . . . oome les die danst zoo licht, jullie ibenne allemaal van die houte iboere, maar daar voél je je niet bij. Nee, dat zeg 'k