Zoekenden

131

maa^'n rotslepel bij hem vergeleken? trap 'm de deure uut! woarumme niet? 't is oe vaar maar! snaauw maar en grauiw maar en bek maar of, goa oe gang!"

„Loat-ie nou as toe blief die mesjoggaas d'r buuten," kalmeerde Sam, „veur mien hef-ie niet neudig de boer op te goan, en een rotslepel bin 'k nou ook niet heele-moale meer!"

„Da's onzin!" zei Naatje, ,,'n man van bij de veertig jaar is geen rotslepel meer, da's gekheid tante Saar."

„Nou," verdedigde Moeder, „ik zegge tege zien Vader vergeleken, um zoo'n mond tegen 'm op te zetten, 'n Vader die vijftig joar veur 'm esappeld hef; hef-ie doar dan zoo groot ongeliek an? dat-ie niet wil 'hebben dat jullie an Joop heelemoale reneweeren goan? a’j maar ies eerst zelfs kinders hebben. . . . wacht maar, ik wil oe mazzel niet verzeggen, maar me weet niet hoe God wil."

„Ie hebben zeker niks ezegd, tegen Joop," vocht Sam, „toen-ie bij ons vandoan is egoan! ie hebben ook maar niet op ’m annegoan en op ’m espuugd! altied bin-ie veur ’m in de bocht esprungen! wat doen ’k met die flauwe drijerije?"

„Nou! nou hèb ik wel ies wat ezegd, doar heb ik mien reden veur ehad. En toch hef oe Vader geliëke, dat ie 'm niet zien laatste stukkien brood uut de mond wil loaten scheuren."

„Heur ies," overtuigde Moos, „ik zal oe nou ies wat vertellen.... ik kan mien doar van zelf niet mee bemujen, maar dèt weet ik wel: die Joop van oe is ook geen kind, en as-ie zoo’n honger had ehad, dan was-ie doar al lange vandoan ewest, dan had-ie wel argens anders goan zitten, en zoo arg zal det nou wel niet loopen. Veur mièn. ... ik verlange 'm niet in de grond te warreken, ik gunne die jonge geen kwoad; hij hef mien nóch an mien vrouwe nog nooit geen stroo breed in de weg elegd, onzin. Maar as wij, net