Zoekenden

130

iéder mut maar veur zich zelf zorgen, det is allemoale heèl mooi en heèl oardig.... doar kunnen wij niet van vreten! As wij doar 'n goeje zake van kunnen maken, dan zal ik 't doarumme niet loaten; hij zal zich wel redden, dan mutte wij ons ook redden!"

Moos en Naatje gaven daadlijk geen antwoord, zagen elkaar aan, met wenken zich daar buiten te houden.

„Maar 'k goa d'r niet noar toe!" >zei Vader, nog zachtjes pratend, met droeve dingen vóór zich, „jullie zollen wel anders proaten, a’j maar ies wisten, a'j maar ies éventjes wisten wat honger is. . . . maar nou! affijn. . . . weten jullie veule!. ..."

„Doar zal 'ij zidh wel deur 'ééne sloan; ie ebben óók niet altied zoo eproat," verweet Sam. „Toe-ie pas zien winkel ef op'-ezet, toe hèj de ofslagbriefies óók niet van de ramen of-etrokken, en tóch hè'j éweten dat-ie alle weken hef mutten verspeulen, ogh! wat 'n mesjoggaas ook, iemand die oe vlak tegenover oe deure tegenwarrekt, goa die onderhollen, of bloed dood .um 'm te sparen, oj*h! wat 'n onzin allemoale! Moos, ik zal oe wat zeggen,. ... 't is akkoord eur!”

„En ik doè 't niet!” riep de ouwe.

„Maar ik doe 't wèl!" driftte Saim, op tafel bonzend, „dan doen-iè ’t maar niet, ik doe 't wèl! dan goan iè maar slachten.... en dan goan iè maar de boer op. . . wol ie soms ook nog 'n apart zaakien opzetten? doar bin nog meer huuzen hier in de stroate! en zich om-keerend: „wat zeg ie van diè mesjoggaas?"

„Heur doar ies!" begon nu Moeder Vader te verdedigen, „beur doar ies 'n kwoajonge tegen zien Vader, verrekkeling! Hef-ie niet genog veur jullie esappeld soms? hef-ie niet genog veur jullie tut over de ooren derin ezeten? urn jullie uut de drek te halen? goa de boer op! zet zelf 'n zaak op! det is tegen de olde Vader! hè'j ’m niet efilleceteerd toen-ie zeuventig joar was de veurige weke? rotslepel! ja, ja, ie bin toch