Zoekenden

129

tige flikvlooierije zol det wezen, ik doe 't net zoo goed veur mien ook as veur jullie, maar 't is toch ook de eenigste weg. ..."

„Van zelf," zette Naatje bij, „ zóó kan 't toclh niet blijve voortgaan; van daag verkoope jullie voor zeve stuiver, en wij gaan op een schelling; dan gane jullie weer op 'n kwartje en de klante, de frotte stinkende klante die steke de winst in de zak. Doene jullie nou de krachte bij mekaar, dan wascht toch de eene hand de andere? we kunne altijd nog wel zien waar we naar toe gaan; hier of bij jullie, dat komt van zelf allemaal wel terecht.”

,,'t Beste is natuurlik," zei Moos, „dat de oldste zake blieft en dat we dan oe winkel ’n bietien verbouwen goan, met onze rommel 'n bietien d'r in kan 't werac'htig as god 'n oardig winkelden worren."

Vader nam z'n sigaar uit z'n mond en zag hem, met even gedoken hoofd, bitter-scherp aan.

„Maar 'k doe 't niet," zei-ie kalm, „ik weet 't wel, ik weet 't wel, jullie maken dan die andere, ie weten wel, die andere," wees-ie bitter naar den kant van Joops huisje, „die maken jullie dan eventies kapot hè? In de gauwigheid hè? die wollen jullie dan netties onder de toafel speulen hè? nee, nee, maar 't gebeurt niet. ... d'r kump niks van heur, loat mièn dan maar mien halleve boterham hollen; maar zoo lang as ik hier bin gebeurt 't niét. As ik weg bin, dan kunnen jullie doen waj willen, maar eerder niet. . . . eerder vaste niet eur. ..."

Moeder zag zwijgend naar hem op, zuChterid, dichter kruisend haar armen tegen de borst, dan naar Sam, in afwachting wat die zeggen zou.

,,'t Gebeurt niet!" herhaalde Vader, „nee Moos, nee Naatje, nee vrouwgien, det kan niet heur jonges, dan even goeie vrinden."

„Maar 't gebeurt wèl!" kwam Sam nu los, half zich naar z'n Vader keerenld, „ik zeg oe, 't gebeurt wèl,. . . .

Zoekenden 9