Zoekenden

128

gewoon haar man te laten oordeelen; nooit had ze zich daar in gemengd, altijd in trouwe slaaf söhheid, zonder hinder of medewerking, zich aan zijn meerderheid onderworpen.

„Doar mut 'kover denken," zei Vader triestig-zacht. Hij merkte opeens, aan die voordracht der werkelijkheden, met bedroevende zekerheid, dat zoo en niet anders z'n zaak op de been kon blijven. Al zijn prettige onafhankelijkheid zou-ie dus tegen het evenwichtige oordeel van een dertigjarig oomzeggend vennootje moeten ruilen. Ze zaten daar voor hem en klonken hem aan zich vast; hij had niet meer te zeggen, hij had toe te geven, hij was oud. Dan, opeens, zag-ie smartelijk de tweede bedoeling: Joop, nou tegenover de sterk gemaakte zaak, moest er totaal onder. Ja, ja, het ging zoo 'heel goed, drie duizend en drie duizend, dat waren er zes, ze zouen hem nou even met z'n vrouw en z'n kleintjes dood gaan bijten. En hij zou zeker mee moeten helpen, om 'm den laatsten knauw te geven. Zeker had-ie nog niet genoeg honger geleden, in 't poosje, dat-ie daar tegenover ze zat te scharrelen en te krabbelen. Zou hij 'm zoo moeten helpen uitzuigen? Had-ie 'm daarvoor groot en naar 't stadhuis gebracht? Zou z'n Moeder er niet an denken? Nee, hier stond-ie alleen; 't zou Sam en Meijer en Jette hun zorg zijn, of hun broer daar morgen of overmorgen op de keien stond, oók 'n zorg; ging 't hun wat an? As d'r maar wat lekkers bij 't brood was en wat stevigs in de soep; godogod wat stond-ie zwak tegenover ze .. .

„Nou mutten we niet zoo lang proaten," zei Moos heet, „mut 'k goan of mut 'k niét goan. ... ik weet niet, wat doar nou over te prakkezeeren valt. Och god nog toe, 't is toch de eenige weg; ik wil jullie god-bewaar niet beleedigen, maar kiek dan goed uut oe oogen. ... de concurrentie die hef jullie net zoo min centen in de zak ebracht; ik zegge niet, da'k ’t alleenig veur jullie doe, det zol mesjoggaas wezen, kinderach-