Zoekenden

127

„En wat wol ie doar dan wel mee doen?" vroeg Moos, om zijn oom's handige antwoord te /bestraffen; maar dan dadelijk om alle rekking en gekibbel te weren, zei-ie, z'n stoel bijschuivend, „zal ik oe det nou ies vertellen?"

„Nou dan,” vroeg Vader met ingehouden belangstelling.

„An rnekare kapot maken!” lachte Moos ernstig.

„An rnekare kapot maken?.... Ja, an rnekare kepot maken. . . . wat wol-iè dan?"

„Det zal ik jullie ies netties vertellen! D’r wonen hier in de stroate nou op 't oogenblik èèn, twee, drie, vièr katsowem '), is det woar of is det niét woar?"

„De's woar,” bromde Sam achter z'n vuist, om niet heelemaal kinderachtig te blijven zwijgen.

„De's woar hè? Nou," zei Moos, „die maken rnekare kapot, is det ook woar of niet? Nou rechtuut antwoorden en geen flauwe kul verkoopen, we proaten nou as menschen."

„De's óók woar,” zei Vader eerlijk, „en wat wol ie nou? Vooruit nou maar!" —

„Ik wol d’r drie van maken!"

„Drie? dan wo'j samen doen?"

„Precies. Ik wol buttien bij buttien doen. Loat Sam nou zien drie mille nemen, en ik mièn drie mille en ’t bietien da 'k doar nog mee overlegd heb, en loaten wij doar nou samen ’n stevige zake van maken.... ja, jullie mutten dadelijk zeggen ja of nee; 't is veur jullie goed en veur mien niet slecht."

Sam, heugelijk verrast, zag nerveus om naar Vader, hang dat die tegen zou vechten. Hij had grooten lust. Naatje zat stil te lachen om haar mans kordaat uitgesproken voorstel, waaraan zij den hevigsten stoot had gegeven; en zij spiedde de tafel rond, de gezichten langs die dadhten. Moeder bleef zwijgen, in zaken

I Slagers.