Zoekenden

124

„Niks te vroeg, nooit te vroeg," zei Naatje, heen en weer loopend.

Onderwijl ze zitten gingen om de salontafel, waarover, de vier licht eiken bruine hoeken blootlatend, een gehaakt en met rood lint doorkropen kleedje lag, kwam Moos in z'n wit jasje en met z'n pet op binnen, en ging Naatje naar achter om koffie te zetten,

Moos slingerde z'n pet in den hoek, wierp zich onge-wasschen neer tegenover Vader en Moeder, zware trekken puffend uit z'n sigaareind.

„Nou," kwam Naatje binnen, „je begrijpt wel, je mot zoo'n hourekte wat toegeve, och god je hebt 'r zoo maar geen weer; jaa ze moest naar 'r vrijer de juffrouw! ik denk nou, 't is wel je Zondag niet van de week, maar verga jij maar; ik wil me met die daar niet afgooie, eer ze me stikke laat."

„Me mut ze wat toegeven, met recht eer ze oe doar stikken loat," zei Moeder; ,,'n zorg, wees-ie maar de goodhemste, en hol oe kalm en win-oe veural maar zoo niet op."

„Ogh!" wierp zidh Sam met het gebaar van een tevreden bankier achterover in z'n stoel, „wie d'r al niet vrijt, wie d'r al geen aanstaande hef tegenwoordig, wat bin ’k misslijk.”

_)?Hè god," smeekte Naatje tegen Moos, „doe me nou een plezier en doe je andere jas an niet? je heb toch nog wel een ander jassie om an te trekke niet? En ga me daar nou niet met je vuile vethande an de stoel legge asjeblief! ’k Zal voor je op me knieë gaan legge, toè dan! Ja," gaf ze Sam antwoord, „wat zeg jij daarvan? Net hoe je zegt, wie d'r al geen vrijer het tegenwoordig; ik verzeker je, 'n goed hemd met permissie het ze niet an 'r lijf, maar een aanstaande het ze toch!"

Met een zucht naar z'n oome les stond Moos op, veegde in den winkel z'n handen af en liep naar achter om een andere jas te halen. Naatje schonk in