Zoekenden

123

Naatje gaf stoelen met veel gebaar en voorgenomen ontwijking van aandacht vragen voor de meubels. Zij had haar goeie kamer ingericht met de kille brutaliteit van den harteloozen en steunloozen stijl van den afbraak: zij had lichtgeel behang met nieuwer-wetsch gevonden blauw-grijze vormlooze, overeind-staande versieringen, waarop terzij van de notenhouten linnenkast portretten en hevig-leelijke platen door den dichtslag van de deur te rengelen hingen. Zij had stoelen met groen leer, op de zittingen en langs de pijnlijk-rechte ruggen met groote blikkerend-koperen vierkante punaises afgezet, op haar wilde geel en rood gebloemd tapijt, matjes in overeenstemming daarmee, en overgordijnen met bekwaste lambrequins van hetzelfde onbepaalbare grijsblauw, en met dezelfde lichaamloosheid der teekening, waarop de blik, geen doel ontmoetend, hopeloos en geënerveerd afglijdt, als op de jammerlijk-zwevende, al het oude verwerpende en voor het nieuwe ongereede leeggeble-ven ziel der bezitters. Boven den zwarthouten schoorsteenmantel pochte coquet, in breed-bruine lijst, een hooge geslepen spiegel, die het gebli'kker vertoonde van het notenhouten buffet daar tegenover, met marmeren blad en servies; het verpronkte de donkere kamer met in den schemerhoek armzalig-deftig weg-blikkerenden welstand; de kopjes en gebakschoteltjes Had ze met het uitbollend gesprei van het teergele theedoekje omfranjed.

„Ga jullie nou zitte," noodde ze, „dan zalle we eerst een kop koffie zette, want me sjikse die is uit, die most met alle geweld naar der aschmedaj, want die most naar d'r vrijer met permissie, naar d'r aanstaande met permissie, en nou heb ik nog geen tijd gehad om zoover te komme."

„We komen ook wat vrog," excuseerde Moeder, „’t Is woar we kommen wat vrog, maar dat bewiest, dat we graag komen.”