jEN Zondagmiddag, enkele weken na vader's zeventigsten verjaardag, gingen ze ,bij Moos en Naatje om tegenvisite af te leggen. Jette en Meijer zouen thuis blijven, Meijer om op den winkel, Jette om op bet huis te passen, beide, om dat Sam ze niet mee wou hebben. Als Vader en Moeder mee gingen was 't meer dan mooi genoeg. Maar Jette had geen zin, in een hoekje te worden geschoven. Zij als eenige zuster hoorde er toch zéker bij, wanneer iets ernstigs als een huwelijk van een broer behandeld ging worden? Waarom moest zij thuis blijven. Dan ging ze de deur uit, hoor.
„Goa oe gang," zei Sam.
„Maar ik doe ’t niet," pruilde ze, „ik doe 't niet; as jullie goan dan goa k mee."
„En as iè goan dan goa ik niet mee!" besloot Sam, „dan blieve ik thuus! dan mutten jullie 't maar zonder mien ofdoen."
Vader knipoogde togen Jette. „Wees toch goochem, kinderachtige meid," sprak hij haar zachtjes toe, „kan t oe wat schelen? Ik beloove oe, ie zullen niks missen; we zullen oe alles <wel vertellen; hoe ku'j nou zoo kinderachtig wezen, ie worren todh alles gewaar en d'r mut 'r toch ééne thuus blieven?"
„Umdat 'k altied achterof worre ezet,” klaag-huilde Jette, door Vaders zachte vertrouwelijkheid al bedwongen, „altied, altied, de's veur mien sappelen de hcele dag, da'k as 'n snotneuze deur iedereene in 't gezichte worre eslagen; ’n ander geeft zien eenigste zuster de kowet um ook ies mee te proaten en 'r