Zoekenden

118

als jij bent," gijnde hij met haar kindverwaöhten on-kiesch, maar zonder dat het haar kwetste.

„As je dat maar begrijpt," zei ze, „we zullen zien, hoor."

Een eindje van haar af bleef hij tegen haar staan knipoogen, onderwijl juffrouw Rosenstein groetend, Lion's vrouw, die, nooit met haar man saamgaand, even haastig kwam feliciteeren, en nog niets wist van ’t ongeval met haar schoonvader. Sam zag dan voor zich, trachtend kalmer te overdenken wat er daar zoo opeens met hem gebeuren ging. Leek het niet onge-dabht-gelukkig? een groote duurzame vervreugdiging van dien feestdag? nog kon hij 't zich niet goed voorstellen. Was het niet vreemd, was het niet wat wonderlijk, dat hij, Moos, hem een vrouw met drie duizend gulden, waarmee-ie zijn concurrentie verstevigen zou, ging toespelen? Toch kon ’t nou geen grap meer zijn, maar mal bleef 't, nou z'n eerste verrassingsroes zich tot 'klaarder, schoon nog nerveuse kalmte van denken getemperd had: dat zij, Naatje, hem drie mille van den oom zou laten opstrijken, om hun de koeien op de markt of bij de boeren onder de handen te kunnen wegkoopen, zooals Moos juist wel aanhèm gedaan had. Maar dan weer telkens, in de allengs verkalmde kamerfeestelijkheid, keerde het gelukkig weten, dat-ie van z’n vader’s zeventigsten verjaardag iets degelijks over zou houden; iets zoo lang en hevig begeerd, zoo onrustig en met veel grievende teleurstellingen nagejaagd, en dat nu maar zoo heerlijk-plotseling hem werd toegewezen. Het overtrilde eindelijk zingend den berekenenden twijfel, en glimlachend stond hij er opeens te droomen, van de goeie zaak die nu komen zou, en de groote serieus-blij blijkende levenswijziging van: de vrouw; hij zou nu verder geen kwajongen meer zijn, gijntjes laten — menschen groeten je op straat als ze je, met je vrouw aan den arm, tegen komen. Zij, was een dame, een sjieke Amsterdamsche dame .. .! van zijn