Zoekenden

110

geèft. .. . Ik, Ik heb 't 't eerste ’ezegd. ... ik denke. .. . die Fietje, dat was 'n geknipte sjiddesch veur Sam van oome les, nou. ... en drink nou oe glas maar uut. . . . mazzel tof!"

„Omein," zei Sam, verlegen ladhend, „zég.... ie zwiegen toch nog stille, niet?"

„Ja, 'k bin doar 'n kind,” stelde (hem Moos gerust, „eerst mut alles in orde wezen, kant en kloar, eerder doe 'k geen mond los. .. . hiér. . . . doar he’j mien vijf vingers d'r op...."

Na een handdruk gingen ze met roode hoofden, op-vallend-opgewonden, terug naar de kamer waar ze hun luidruchtigheid van loopen plots moesten inhou-den, wijl voor de stille gezetenen en staanden, de jonge, zwarte Rebbe zijn feestelijke toespraak hield. Met zijn rug tegen de tafel, stond hij vóór Beem en z'n vrouw en de De Beer's, die tegen den raamwand zaten; naast hem links en rechts op de plaatsen der Rosen-steins, de voorzitter, secretaris en penningmeester van het kerkbestuur, en de ouwe Mr. van Lier, de meest populaire notabel van de Joodsche gemeente, officieel godloochenaar en bestuurslid van alle Joodsche ver-eenigingen; die op alle Joodsche openbare en familie-pledhtigheden zijn eereplaats kwam bezetten, en ééns in 't jaar, op Grooten Verzoendag alleen, in de synagoge verscheen, daar tot vele heilige ceremoniën geroepen werd en zijn jaargift offerde voor de armen en behoeftige instellingen, om dan, op dien strengsten aller vastendagen, om twaalf uur naar huis te gaan om even te lunchen. Behalve Moeder en tante Nette, was in de voorste kamerhelft geen enkele der vrouwen gebleven; allengs, toen de Rebbe zou gaan spreken, geleerd-Hollandsch, met edht Joodsche woorden er tusschen, waren de mannen dichter óm hem gekomen, hadden de vrouwen in devote minderheid, van vèr-af kijkend en hoorend, vóór en achter de dientafel zich teruggetrokken. Moos en Sam, voor Kan langs gehup-

<