Zoekenden

109

ook zooveule... . loat dèt nou maar an mièn over. .

„Nou ja," zei Sam, opeens weer teleurgesteld, „misschien weet-ie 't zellef nog niét üiè?.... nou jè.... had de grap dan uut-e-haald woar iedereene (bij was ... dan ha'j d'r tenminsten nog wat an 'ehad. ..."

,,'t Is Naatje 'r zuster!' riep Moos, „nou, is 't nou goed? Daar dan verdomme!"

„Naatje ’r zuster!" schrok Sam op van de plots klaar-ware openlegging van 'het wonder, en met een bons jaagde opnieuw naar z'n hoofd een niet te onderdrukken verheuging „ja, god, dèt was woar...." daoht-ie, „god, ja.... drie duuzend gulden.... det kwam uut. . . . die had Naatje óók mee 'ekregen van r oome."

„Ai!" riep-ie, „oe schoonzuster! god, die he ’k allies 'ézien. . . . was die niet op oe gassene?”

„Netuurlijk! nou. ... hé j' zin? E'k goed veur oe czorregd, of niet? drie lappies van duuzend en 'n uut-zet en 'n knappe kalle.... dèt weet-ie

„Hef ze noar mien evroagd?" vroeg Sam verward.

„Bi'j krankzinnig?" schermde Moos, „goan-iè oe gang nou maar, ik mut det zaakien vanzellef nog in órde maken. ... ja, det meissien det vroagt doar noar oe . .. ik kan wel keuren, da'j nog niet arreg veule met fijne meissies 'em ummegoan. .. . foi'j gèk?. . . . zoo’n meissien vroagt toch niet, nar, en 'k mos toch ook eerst beuren of-ie willen? 'k had oe al lange willen vroagen, maar die verdómde smerige kienderachtige ruzie. . .. k heb 't nou maar veur noü bewaard, de's dubbele simge. Dus ie willen wel hè?. .. .

„Weet oe vrouwe d'r ook van of?"- vroeg Sam, schuin-oogend, en met het eerste pijnlijke gevoel nu, van Naatje dankbaar te moeten zijn.

„Netuürlik," zei Moos, „ze was d'r arreg veur, hè? . . Nou ja. .. . onzin.... 't is 'r zuster hè?. ... en as me dan an iemand ként, dan weet me toch wat me 'r