Zoekenden

108

gebeurde hem een wónder daar, zijn gansche leven dompelend in geluk, 'n meisje, een vróuw voor hèm . . . en met gèld ... met veèl nog wel. .. En daar had-ie nou zóó lang over gedacht? zóóveel moeite voor gedaan? ... beleedigingen voor ondervonden? en nou. . . . misschien nog wel 'n mooie vrouiw? wie weet... .7 Het kwam opeens als een drom uitbundig schaterzingende kinderen aanstormen in zijn verbeelden. Die Moos toch. .. . dacht 'hij overgelukkig, wist hij 't dan niet? dat-ie 't zoo goed met 'm meende? wat gelukkig dan toch maar dat ze weer goed waren geworden. . . . Och, die vervloekte ruzie ook altijd. .. . wie was er de schuld van. . . . ? hij was toch 'n hartelijke kerel, Moos? Dat zag-ie nu toch wel?

„Denk-ie, da'k oe veur de aap holle?" schreeuwde Moos, opgewonden, „mu’k d'r een eèd op doen soms?. . . . Daar. . . . dan za'k hiér de dood indrinken, as 'k oe veur de gek holle. .. . dan hoev-ie nooit meer ’n woord tegen mien te spreken en anders drink 'k op jullie gassene binnen een joar!. . . . gèleuve-ie mien nóu, joa of nee?"

„Wat is ’t dan veur éene," vroeg Sam schrokkig, z'n arm grijpend, en toch nog voorzichtig grinniklachend, om de uiterste mogelijkheid van een scherts te dekken: „nee, nou zonder schtosz, vertel mien ies. . . . a'j warkelijk 'n geschikt meissien op ,'t ooge hebben — kan d'r jaa misschien wat van kamen — waarumme .. . ik zal oe zeggen — ik bin op 'n leeftied, da'j wel gassene maggen doen. ..."

„Nou ja, natuurlijk! is det dan soms niét woar?” vroeg Moos met sentimenteele instemming, „za’k star-reven as 'k d'r al niet meer an 'edaCht hebbe — maar nou ja, die pestru'ziétjes altied. — Maar affijn. .. . Nou is 't arnst. ...”

„Wat is 't veur eene, wat is 't veur eene,” vroeg Sam weer met een duw op Moos arm.

„Wat 't veur eene is?" glimlachte Moos, „ie vroagen