Zoekenden

107

„Mu'k goan zitten?” vroeg Sam, zijn spanning niet langer meester, toen ze in de kamer stonden achter de plaats.

„Mud-iè weten," zei Moos, „zeg, weet-ie wel, wa'k ,wil?"

„Nou dan?"

,,'k Hè'b wat veur oe. . . . zet oe glas eventies neer!” „Iè èm wat veur mien?”

„Road ies, road ies! godverdomme!”

„Och god, kerel," aarzelde Sam nerveus, „och god .... ik weèt 't niet. . . . een —

,,'n Kalle!" kreet Moos met ingehouden verrukking en gaf 'n bons op tafel en 'n duw tegen z'n neefs borst, dat die achteruitwaggelde.

,,‘n Kalle?” vroeg Sam zenuwachtig-ongeloovig.

„Bij 'godallemachtig!. . . . 'n kalle veur oé!"

„Ie bin gèk. . . . iè 'n kalle veur mièn. . . . ? och kóm

„’n Kalle met centen!" riep Moos, doller nog, nu-ie in Sam's aarzelend ongeloof ongemeene ingenomenheid merkte.

„Goddomme!” riep Sam. „Zeg öp man!"

„Hè'j d'r zin in?" plaagde Moos, „ja of neé?" „Werachtiig as god.... woarumme zol 'k d’r geen zin in hebben? maar a’j mien veur de gek hollen. . . Moos. ... ik spreeke nooit weer 'n woord tegen óe!” ,,‘n Meissien met drie miel!" sloeg Moos weer op de tafel.

„Met.... met drie miel?" herhaalde Sam weer ongeloovig, „iè hebben veur mièn een meissien met drie duuzend gulden... . ?"

Hen duizelflits krioelschemerde om z'n oogen; een dronkenschap van verrassing voor z'n léven roesde naar z'n hoofd, vaag aangestemd door het feestelijk rumoer van de kamer binnen, dat langs de opengelaten deuren naar zijn ziedende ooren kwam stuivelgrommen. n Meisje . . . voor hèm .. . dacht-ie even zwijgend, als