Zoekenden

105

haat en tijd-vullende, koortsig-onrustige heftigheid van mondgevechten: het geluk plots gevonden en de vreugde ontmoet en gezien van oogen in oogen, in een zoete, zoet-huiverend ondergane aanraking met het rust-loos vertolbde en vragende en reikhalzende leven. Over de tafels, zwart wirwarrend, kruisten tot klinken de armen langs schouders en wijkende hoofden, en de drinkende monden naar de oogen ontvonkten als feest-knetterende vlammetjes in de verroodende blijd-schapsgezichten.

Haastig-bedenkend, weifelkeerend en dan plots besloten, liep, bij de dientafel, Naatje op Moos toe en stiet hem aan en fluisterde met hartstochtelijk hoofdwenken. Moos nikte terug, maakte lachend gebaren dat hij al begrepen had en zelf al van plan was geweest en met een blik de kamer rond, die hij in rumoer-stijging van plezier zag staan — het geschreeuw en toegewensch om joelde zijn verhitte hoofd — wrong hij zich naar z'n neef Sam, die met z'n Vader te klinken stond, en greep z'n jas:

„Sam, kom is ’iér, verdomme.... klinken.... wij 'em nog niet 'eklunken kerel!" krijtlachte hij 'm toe, „vooruit, wij mutten nog sament drinken, toè nou kerel, 't zal oe niet berouwen,. .. . 'k mut oe meteene wat zeggen — kom ies hier!". .. .

„Ie mutten mien wat zeggen?" vroeg Sam lachend, terwijl hij zijn glas tot klinken neigde.

„Even wachten!" riep Moos in opgeschroefde verrukking, „eerst drinken! Jette, geef-ies hier, twee por', één veur Sam en ééri veur mien, schiet op! en geen hallefies eur," sloeg zijn stem, in die onnatuurlijke opdrijving der gemeenzaamheid, over: „kom hier Sam!"

V errast door zijn neefs buitenmatige uitbundigheid, en waarin hij nochthans, schoon onbewust, sterk voelde dat Moos door een overwogen plan gedreven werd, bleef Sam, met z'n leeg-gëheven glas staan, tot Jette