Zoekenden

EN 'blijde ontspanning zuchtte, nu de Rosen-steins weg waren, de kamer door. Met afschuw-gezichten en verwensohende uitroepen herstelde men zich van de ontroering; dan, dankbaar voor de gezamenlijkheid hunner vijandschap tegen uitzonderlijkheid, bleven de gasten nog wat bijeen.

,,‘t Kon de olde Izak zien hachien wel-ies kosten," meende Jacobs. . . . ,,(hij had toch niet veule meer neudig um d'r van deur te goan.”

„Ja janges," zeide de ouwe Beem, „al waj noa de zeuventig nog kriegen, de's winst."

In die verbroedering dan, in den band tegen de zooveel fellere hatelijkheid der vertrokkenen opnieuw gezeten, spotte Jacobs die hinderlijke berusting van den jarige gauw terug, en riep om een algemeenen toast. Moos dolde dadelijk naar Jette, dat ze dan maar gauw nog s in moest schenken. „Al klaar!" riep Jette, „wi-'j even hellepen Naatje?" Lollende stemmen feestten uit, een blij der rumoer rond den jarige, dat de èven-aan-somberende bepeinzing van zijn levensneèrgang spoedig had weg te lachen.

„Schenk in, Jette! ,bi'j bedonderd! vooruit! doar ging-ie! lang zal-ie leven, hoera! Ja, de ouwe moest ook meedrinken,” zei Sam, „ja vooruit, niks an te doen; oome Sam, moest Vader nou óók niet meedoen? ja netuurlik, werachtig, ja, en Moeder ook, nèt zoo goed, dan maar annisette, as ze geen glaassien wien andorrefde, of geen congnakkien, allo en oome Sam ook, allemoale, niks geen flauwe kul, allemoale tege-