Zoekenden

101

dik-op blauwende aderen, „goat imet 'm weg! hij stikt oe zoo as-ie niet 'ier vandoan kump!"

Nu werden de <vrouwen banger, gilden dooreen van: weg! weg! hij imut weg, d'r uut, noa buuten!

„Breng 'm dan wè-eg!" jammerde Jette, en de Sjammesvrouw, kordater, liep op de jongens toe, kneep Joede in z'n arm met zenuwkracht! „Breng ”m dan wèeg!" gilde ze ook, „loat oe vader niet stikken! vuilek breng 'm wèg, goaj nou niet? breng 'm dan buuten de deure!”

Langzaam drongen ook de mannen op hem aan, namen eindelijk op bevel en voorbeeld van den bru-talen Zadoks den ouwe bij zijn schouders en duwden hem de kamer uit, den winkel in. Daar bleef-ie tegen den muur staan, tusschen z'n beide zoons in, den kop naar den grond en brakend.

Bleek-bewogen waren de gasten naar de kamer teruggegaan, de me es ten staand nog, enkele vrouwen water drinkend van schrik, de mannen ook met zuchten bekomen van den nijp-angst voor den dood. Moeder en tante Nette zaten tegen elkaar te gebaren over haar vreeselijk-doorgestane gejaagdheid, zonder een woord bijna, smalbleek beide en met emotie-imoeë oogen. En Jette en Moos stonden bij Naatje, al maar te vragen, of ze niet geschrokken was. ... en spraken overdreven van geluk, toen ze verzekerde, zonder hinder te zijn gebleven.

De ouwe Karei Rosensteim zat nog steeds op z'n stoel, roerloos-gedoken; niemand sprak tot hem. Maar Jacobs, de Sjammes en Zadoksje, kwamen binnen uit 't voorhuis en vertelden, dat Izak al weer bedaarde. Allen bogen zich om en neer, om door de ramen in den winkel te kijken, eindelijk gerustgesteld zacht-genoeglijk pratend van, ja — 't is weer in orde — hij giet weg, goddank. . . . toen ze Joede en Lion beweging tot heengaan zagen maken.

„Hij kan d'r wël ies wat van overhollen," zei Beem;