Zoekenden

100

■voorovergebogen, te snuiven begon en met rooddoor-loopen o ogen aan 't hoesten schokte, kortheftig ophijgend naar adem, snakkend naar lucht met gezwollen kop. — Stil was 't in de voorkamer. Met angstgezichten stonden enkelen op, de armen slap langs 't lijf, bang voor een ongeluk.

„Hij stikt! hij stikt!" riep de Sjammesvrouw, „klop 'm in zien rugge, hij stikt! geef 'm ’n glas water!"

„Fader, Fader, schei uut! schei uutt!" riep Lion, hem bij zijn schouders nemend. Maar Izak, met z’n roode oogen den kant van Karei beloerend, hoestte door, kort-hevig nog, met rukken naar lucht, dan eindelijk wat langzamer, dieper ophijgend en rochelend als van onder uit zijn longen, zwaar schrapend, met een kop, die nog leek te zullen bersten. Vooruitge-schuifel van voeten en armenstrekkingen angstten op hem af; glazen water kwamen bij hem staan — alles sloeg hij van zich. Z'n roode oogen loerden alleen naar Karei, onder 't eindeloos hoesten en rochelen zonder vollen adem. Ouwe Beem was opgestaan, bang voor een ongeluk ook, had omgezien naar Karei, die roerloos zat, zonder lach of angstigheid.

„Bréng ’m weg!" drong-ie. „Breng 'm weg, Lion!.... Joede, goat met 'm noar 'uus, toè goat met 'm wèg! eer d'r wat gebeurt, zeg 'k oe!" Maar stemmen van mannen en vrouwen riepen weer tegen en na. Als-ie loopen ging, werd 't nog erger.

„Goan-ié dan hééne, Karei!" drong Beem, „hij barst ummers, as-ie oe zién 'bief.... 't is nou eenmaal zoo . . . .goat dan nou maar éven weg tenminste, toe!”

Karei bleef zitten, vertrok z'n gezicht niet.

„Woarumme zak goan. ... 'k 'eb niks geen kwoad edoan.... 'k 'eb niks geen kwoad edoan.... wie ier niet blieven kan. .. . die imut maar goan. .ik blieve tut as 't mien confejeèrt um wèg te goan. ...”

„Goat dan met 'm weg!” riep Beem, al angstiger voor 't blijvend gerochel, den paarsrooden kop en de