Zoekenden

99

oe blieft met rust te loaten. ... en nou is 't uüt!"

„Heel recht,” riepen een paar vrouwen.

„Za'k starreven, da’j geliek ebben," riep Hartog Spier, „wat 'n lui, ja, doarumme niet.... de vriend en »de vijand die bin mien 't verzoepen nog niet weerd; maar 't kump niet te passé; det bin vuile honden. . . . stroatzwarvers en orgeldreiers die dorreven det nog niet. ..."

„Mu'j die olde man doar zitten te ploagen en te treiteren?" riep Jette, „mien fader èf groot geliek, 't is schande. . . . "

„Nogh!" riep Izak Rosenstedn, „wat 'n pertoaligheid, „um mien 't zwiegen op te leggen. . . . ie-weten óók al niet wat me zien gasten verplicht is. . . ."

Maar Joede, karakterloos ook tusschen beleediging van honderden, lachte er tegenin.

„Hoe ku’j ook zoo'n olde man ploagen," treiterde hij voort, „zoo'n brafe olde man, die al zooveule, zooveule achter de rugge heff. ..."

Nu keerde zich, de groote meerderheid vóór zich, ouwe Karei naar Beem, meenend dat die wel gediend zou zijn met zijn even laf verweer.

„’k Heb toch nog nooit de klössies an ehad,' kraakte z'n zwakke stem naar die tegen den raam-wand zaten; ,,'k 'eb wel veule achter de rugge, maar 'k eb toch nog nooit in Leeuwarden 'ezetenn. . . . nog nooitt

Joede en Lion werden bleekwit om hun baarden van woede. Maar plots, onder Kareis triomfantelijk herhalen de kamer rond, zwol Izaks kop tot paarsrood aan, en z'n oogen werden roodrig-bruin 'binnen de leden. Nóóit kon-ie één beleediging terug aanhooren, of in zijn waanzinnig-tyrannieke duldeloosheid, verwoedde ze hem tot stikkens toe. Karei's herinnering aan de gevangenis, waar hij en 'z’n zoon Lion al gezeten hadden, dreef hem plots een zóó dik-dichte prop van drift-zenuwen naar z'n keel, dat hij, nog steeds