Zoekenden

98

nog wel-ies an ’n halleve stuver beliepen. . . . mien oome dié 'ef oök 'n ibultt.”

Zacht gelach schokte weer door de kamer; ook de ouwe Iza'k had verrukkinkjes van de kleinste kwa-jongens-krenkinkjes aan z'n broer gezegd. Met hoog-optre'kken van z’n ibrauwen, zoodat z'n lange gezicht ver-ovaalde als in een lachspiegel gezien, slurpte hij grinnikjes leedvermaak. Z'n broer Karei, met zijn gebochelden rug tegen den stoel gedoken, had nog geen woord gesproken, zat altijd nog met binnen de geelgrijze bakkebaardjes z'n ouwe wittige lippen opeen-genepen in z'n plooiig-wit-zwakke gezicht, vuil-grijs polkahaar onder z’n ihoed weg. Nu allen lachten, begon hij op te zien, gesard tot moordens toe tusschen de giechelende mannen en kwajongens. Toch wou-ie niet weggaan vóór z'n broer; nooit gaf-ie hun de voldoening hem te hebben verjaagd. Fel brandde de haat in zijn ouden kop, machteloos toch, tot meer dan óok met woorden te beleedigen.

„Vader eur iess". . . . vertelden Joede's dikke lippen weer, „’eur ies fader. . . . he'k oe al verteld van mien groote zeüne, die -n verkeerde antieke stoel 'èf mee-'eneumen op de verkooping-ng, he'k oe det al verteld faiderr...." maar hij ging niet verder, want opeens schoot hij in lachen weer, en met hun idrieën gnuifden zij schouderschokkend, tot Izak begon te hoesten.

„Dan zol er de kalte koörsch kriege," riep de oude gniepig lachend nog onder zijn rochelen door, en luider grinnikten Joede en Aron's breede monden hun hor-tend-droogen haatlach uit.

Maar ouwe Beem had lang gewacht: 't verveelde 'm nou. Hij hief z'n hoofd op en schoof naar voren. „Eur-ies jonges. . . . alle gekheid op 'n stokkien, maar det gedonder mut uüt wezen eur! ie maggen buu-ten mien huus doen wa’j willen, maar vandage zéker wi'k det hier in mien huus niet ebben eür; die man die kump hier um te filleceteeren, en die heb-ie as ’t