Zoekenden

97

steins, nu eindeloos Izak en z'n zoons hatelijkheden probeerden te doen verstaan aan Karei tegenover hen, die niet heen wou gaan vóór zij waren vertrokken. Nu allen een oogeriblik zwegen en luisteren moesten naar de stille lachjes en treiterwoordjes, werden zij brutaler, ware en bedachte slechtheden van Karei aan elkaar vertellend, als door henzelf uitgevoerd. Lion, na te hebben gespot met den te duren koop van ’t huis, dat zij hem de afgeioopen week hadden opgejaagd, beigon te vertellen, dat hij een bed van zeegras voor veeren verkocht had, koper met onderwicht afgeleverd aan een fabriek, waarvan zij wisten dat ze Izak's klant was; Joede grinnikte met stemknijpinkjes van wreed genot en de ouwe Izak zat met kleine oogjes zijn kop op en neer te schudden, en afkeuringen en verwen-schingen te zeggen op de door Lion als eigen slechtheden voorgestelde oneerlijkheden. Zij negeerden ouwe Beem's loeren naar hun verwenschte gestalten, gingen voort als een der gasten een beleediging ge-makkelijk-lachend zei en vertelden die dan kalm-weg nieuwe gemeenheden van den oom, als door hen zelf begaan steeds voorgesteld, om voorzichtig buiten processen te blijven.

„Ie mosten mèt mekare maar in éene zak ’t water in," zei Zadoks, „gofferdomme d'r was niks beter, asdat ze oe hééle mischpooge ‘) maar op ééne middag verzeupen."

Hartog Spier knikte hem aanmoedigend toe. Maar Joede lachte grijnzend; altijd voelde hij hun haat als afgunst op hun geld, overtuigd, dat als de anderen maar konden, geen beter handelen zou dan zij,

„Och," zei-ie, „ie weten niet woar 't goed veur is..., t is altied nog-ies goed veur as de menschen ies bij ons komen um een cent te froagen, dan kunnen wij ze

’) familie.

Zoekenden 7