Jankef's oude sleutel

de Joden helpt pellen en vee-drijven, en verliefd is op het Jiddisj.

„Be-je nou van school af?” vraagt Eli.

„Op school? Daar be’k allang niet meer.”

„Doe je wat?” onderzoekt de Bree, „heb je een vak?”

Hein, handen in zijn broekzakken, rusteloos dribbelend in zijn vuil-bruine klompen:

„Nog niet.”

„Moe’j dan niks doen jó?”

„Ik gaan later naar de febriek,” doet Hein braafjes.

„Ja — och wat bliksem’t ook,” verbetert Marius, „ik bedoel ’t ook zoo niet hoor. ’t Is misschien net zoo goed.... dondert er maar door heen ook....” Hij mompelt, met een blik van verstandhouding naar Max die met een spottend oog-optrekken antwoordt, nog meer opstandigheden ondeugend voor zich heen.

Hanna heeft haar vriendelijke stevigheden uit het huis naderbij gebracht; zij is blootshoofds; haar jonge bruine haren liggen nu aan weerszijden van een lieve scheiding, te glans. Eerst blijft zij op een afstandje, bij het klinkerpaadje langs den huismuur staan; een stofdoekje dat zij zoo’n beetje uitgeklopt heeft, laat zij uit een van haar nerveus in de zijden gedrukte handen hangen: het vlaggetje waaronder zij de jongens en hun gesprek kan naderen. Zy lacht en vraagt om een uitnoodiging. Zij weet niet hoe opzettelijk en uitsluitend Marius om haar gekomen is, al hoopt zij het, nadat zij en de Bree, op straat en by de muziek-uitvoering voor het volk op de markt, elkaar al dapper hebben toegelachen.

Hein Lampe probeert het nog eens bij Max, die in het gras is gaan zitten.

„Gee’ mijn zoo’n peer,” fleemt hij zonder veel omhaal.

Max kijkt naar den boom en beslist wijs: „Deugen niet jö, krij-je buikpijn van!”

De jö voelt niets voor die bezorgdheid, en wil ontevreden heengaan omdat hij geen kans ziet vandaag iets los te krijgen. Maar Marius heeft al in zijn broekzak getast. „Hier,” zegt hij, „he-je een dubbeltje; ka-je rijpe voor koopen, hoor! Lig je tenminste vannacht niet te grienen van de buikpyn,” lacht hij naar Eli en Max, en ook nu naar Hanna, die zonder eenig uitstel een glimlach naar den „beeld-van-een-jongen” terugzendt. Hein Lampe kijkt naar zijn hand: het dubbeltje ligt in de holte; hij knijpt ze toe. Hij mompelt in één lettergreep dank en groet; zijn hoofd knikt snel naar alle zijden, en dan