Jankef's oude sleutel

allo!’

Door het achterpoortje komt hij binnen. Lange jonge. Komt zeker voor Max. Holle-tje in Eli’s buik. De vreemde vergist zich toch blijkbaar niet in hem, want naderend met zijn handen in zijn sportbroek-zakken, roept hij nog eens dat verrassend-joviale:

„Hallo!”

Een prins, zoo van het paard gesprongen, zou er voor Eli toch op een haartje na zoo uitzien. Lang, knap, met een fijnen, rechten neus en ongewoon-groote bruine oogen, het gescheiden haar geel-blond, een klein beetje krullend, ongedekt. Hoog en recht de gestalte, sportief, de kleeren ook sportief: blouse met das, pofbroek en prachtige geblokte sportkousen. En wat een schoenen! Dat zijn voetbal-schoenen. Wat echt rijk, om die zoo maar te dragen. Aan zijn arm maar liefst een prachtig polshorloge. En cigaretten!

Marius de Bree lacht nu oolijk naar den kleinen, mat-bleeken, maar toch stevigen jongen.

„Ke-jij geen sjoege geven? Hè?” (Letterlijk een prins die gemoedelijk doet.)

„Ik wist niet dat ik bedoeld werd.”

„Waarom zou je niet bedoeld worden? Je bent toch Leefmans, niet?” (Hij buigt) „Nou, Bejour meneer Leefmans!” (Hij lacht nu heel onverwacht los) „verdomme, is het meneer nou officieel genoeg?”

Eli lacht nu naar hem op.

„Dat weet ik toch niet, hoe dat allemaal precies bedoeld is.” (Zoo verwend ben je nou niet dat het zoo gewoon is als iemand maar zoo vriendschappelijk op je afkomt!)

„O, nou. Van Raalte der niet?” Zijn cigaret tusschen zijn tanden, en voor zich uit. Toch een tikje verlegen geworden, niet ongevoelig jegens de beteekenis van het weinige door den ander losgelaten. Dat wel nog niet het juiste kan zijn, maar ook zoo veel meer is dan zijn simpele tekst.

„Je bent op de MULO hè? Bij de Vaars. Goed opschieten?” „Och, ja....”

„Van die donderhonden heb je overal. Op die rot-scholen ook.” (Hierbij tipt hij toch even de asch van zijn cigaret.) „Die jonges daar zijn ook een hoop lummels bij hè? Daar

84