Jankef's oude sleutel

zich naderen. Wie zijn het? Zij komen uit de volheid van de belangrijkste beelden uit de dagen die achter hem liggen, maar zij stijgen uit den donkeren kring van zijn gestemdheid, in een licht-kern voor hem op, en het is of pas door een inspannen-den ruk zij hem volledig bekend worden: Born en Matthias. En opeens, daar zij al vlak bij zijn, als door dien sleutel-daad tegen Matthias’ bekendheid opgestooten, drijft het in hem dat hij nu iets zeggen moet. In weerwil van Peter Born’s bijzijn: nu, of het kan niet meer.

„Heb je nog de pest an me, om die dag?”

Vreemd dat hij het gezegd heeft; de woorden zijn door de lucht gegaan, naar Matthias toe. Eli heeft maar af te wachten wat nu volgen zal. Zij gaan elkaar voorbij, want Matthias en Born loopen door. Maar Matthias, terwijl hij door loopt, van hem af, schudt krachtig zijn hoofd, Peter Born naast hem die zwijgend voor zich kijkt. Eli kan hen alleen nog maar nazien als hij zich omkeert.

Spijt van die woorden?

Och nee.

Maar je moet toch nog telkens omkijken naar die twee, die doorloopen, steeds verder van je af, de ruggen naar je toe.

Voor den kunsthandel van Smit staat het flink vol: gekleede lichamen van groote jongens van de H.B.S., van het Gymnasium en enkelen in militaire kleedij. Daar wil hij dan nog even kijken: morgen is het Zondag als hij vertrekt. De étalage kan hij niet naderen, en hij durft ook niet goed meer, nu hij den langen De Bas ziet staan, die spreekt met een zwaar bewegende kin en een gezwollen bromstem, waarboven de onzekere oogen. Zoeken naar een plaats; eer hij het gezien heeft, gaat hij iets vermoeden dat hem spannend zal aangaan. En het lukt hem eindelijk, weggedrongen, van terzijde, in de zacht verlichte uitstal-kast te zien. Hoe van binnen losmakend, en dan vreemd beangstigend, dat: Frans Mattijssen, de naam van den schilder, onder het portret: van Louise van der Wal.

Louise van der Wal!

Na den schok door de ontmoeting van haar beeld, omhooggedragen naar het middelpunt van de aandacht van de stad, treft hem de uitgezetheid daarvan tot volledige dame, tot Bruid van die wereld waarvan de jongemannen hier naast hem staan, langs wier groote lichamen heen hij maar moeizaam naar haar portret kan gluren.

325