Jankef's oude sleutel

letterlijk alle meisjes verliefd op zijn? Nou, zij zal gek wezen. „Jij bent misschien reuzen-verliefd op een meisje. Hè? net wat voor jou.”

„Be-je mal. Daar denk ik toch immers niet an.”

„Zou je’t mij niet vertellen, als’t zoo was? Eli?”

„Als’t zoo was. Och ja, dat kon wel.”

Dat is hard voor haar en hemzelf, zoo’n leugen in die lieve vriendelijkheid tusschen kinderachtigheden in, hier aan de donkere kade.

Met den ouden sleutel die voor het eerst, tegen Eli’s zin, weer gebruikt wordt, opent hij het herstelde schuurtje, en laat Hanna binnen. Hanna gaat alleen. Hij wacht. Het is avond. Als zij terug komt, sluit hij weer; hij bergt den sleutel in zijn broekzak. Die moet mee morgen; hij is de voornaamste van al de kleine waardeloosheden, die hij in zijn oude handkoffertje geduwd heeft. En die hij Louise van der Wal wou laten zien, op den zolder. Héhè....

„Wat heb je daar nou eigenlijk weggestopt?”

„Je wordt het wel gewaar, maar ik mag het je nou niet vertellen.”

„O. Dan zeg ik je nou goeiendag hoor, Hanna.”

Zij kust hem. Hij zoent haar van de avondlucht koele, stevige wang. Zij vleit nog hartelijke woorden. De handen houden elkaar lang, eer zij scheiden. Uit het duister van het water, als zij weg is, uit die koele donkere herfstige lucht over de bewegende rivier, suist haar beeld nog eens tegen hem op, en omhelst hem hartelijk. Ouwelijk doorschoten, loopt hij naar het licht van de drukke hoofdstraat. Zacht van gevoelens, bijna bewust bedroefd om Hanna, die onder haar sentimenteele vroolijk-heid en vriendelijkheid, nu iets verlatens voor hem heeft, terwijl zij langs de kade schijnbaar onwetend, maar in werkelijkheid eenzaam met het vraagstuk van haar lot, van hem weg loopt. Die bezorgdheid ontmoet zijn eigen weggehouden bedruktheid om het onduidelijke leven dat morgen voor hem beginnen zal: een slaapkamertje bij juffrouw Vleeschdrager; twee kwartjes zakgeld in de week, met het geld voor de halve kost door de broers bijeen gelegd, en verder in zeven vrome gezinnen elke week een dag ten middagmaaltijd: een daad van verdienste jegens den armen kerkelijken student. Zoo, met die teruggeweken en opgesloten geslagenheid, die als een verdrie-tigheidsvoedsel is, terzij van den weg stil verorberd, ziet hij plotseling in de Groote Straat twee bekende gezichten voor

324