Jankef's oude sleutel

beleefde. Want hij voelde zich door den jongen aangedreven en kon zich niet meer spottend keeren.

„Heb je met die sleutel gegooid?” bijt hij, „heeft dat sjalf je dan niks gedaan?” (Nooit nog zooveel woorden van Ozer tot Eli.)

„Hij heeft me eerst op zij gegooid.” (Gevaarlijk verband met Ozer. O, o wat is het moeilijk, iets uit de eenzaamheid mee te deelen!)

„En toen?”

Eli moet tegenzin overwinnen. Hij wil het nu eens: het moet kunnen. Je moet toch met de menschen samen kunnen zijn. „Toen heb ik’m een stomp gegeven.”

„En toen....”

„Toen heeft-ie mij op de grond gegooid.”

„En toen heb jij’m de sleutel....”

„Toen wou ik op’m toevliegen.” (Laat ik nou maar denken dat het een ernstige oome is; misschien is het nou ook zoo wel goed) „maar ik werd vastgehouen.”

„O, je werd vastgehouen.... En toen heb jij gegooid op de bonnefooi....”

„Toen heb ik gegooid.”

„....Ben ik een hond, dat gij met een stok op mij afkomt? En hij vloekte David bij zijn Goden en hij hoonde de God van Isrel.”

Eli knikt.

„Nar!”

„Gij treedt mij tegen met zwaard en knots maar ik treed U tegen met den naam van den Eeuwige der Heirscharen van den God van Isrel die Gij gelasterd hebt.”

Eli knikt. Ozer’s dikke lippen mishandelen de scherpe kanten van de woorden; maar vriendelijk is hij nu, en in zijn speelsch-heid: een kerel!

„Gek!”

„.... Toen nu de Filistijn zich opmaakte en David tegentrad nam David een steen uit zijn tasch....” (Ozer staat hier met geheven hoofd en met plettenden drang het beeld voor zich uit te zetten; allen zien verborgen naar hem op, behalve Fie die glimlacht om het verband, want Eli drijft hem aan met wijde oogen beneden hem) „en slingerde die naar den Filistijn. En zie hij trof de Filistijn in het voorhoofd dat hij viel. En hij viel voorover, op zijn aangezicht ter aarde.”

„Stapelgek is-ie! Haal de dokter!”

Eli knikt nog eens.