Jankef's oude sleutel

ie jonge,” heeft Jankef tot Eli gezegd, „dat meneertje, idat toen met je bij de schuur heeft gestaan, draaien |en spelen en aaien over de deur van de schuur; je weet wel.”

„Marius de Bree?”

„Ja, de Bree of de Smal, nou, maar die weet natuurlijk ook van die sleutel-geschichte af.”

„Jazeker.”

„Jazeker, nou maar dat is erg genoeg. Die moet ook nog op een fatsoenlijke manier aan zijn verstand gebracht worden dat-ie daar niet over gaat donderjagen. Begrijp je?”

„Want anders godbewaart,” spot Betje.

„Want anders godbewaart,” bezegelt Jankef. „Want hier, Moeder, kan wel pjip-jap-jap! gaan staan schreeuwen over wat ze niét weet, en wat ook niét zoo is; maar wat wél zoo is, mag nou eenmaal óók niet uitlekken! Want hoe het is, is het dan, maar ik wil volstrekt niet hebben dat mijn broer David in de Sjwiejenieje komt, mét mijn schuld niet, en buiten mijn schuld ook niet, als het kan.”

„Heeregod, ik heb niks gezegd!”

„Smerige kunsten,” keert Jankef zich naar haar om „weet je wel wat het beteekent, om met een beetje gekraisch iemand eventjes net precies in het ongeluk te draaien? Tegen mij heb je dan al veel te veel gezegd.”

„Je hebt een kat in de zak gekocht, jij,” mokt zij geslagen.

„O, nee, der was heelemaal geen zak om,” zegt Jankef zorgelijk.

„Nee, het was een nakende kat.”

„Ja dacht je misschien dat ik nou zou zeggen dat het tóch een hermelijn was? (hij noemt flink duur bont) Boe wat ben je vervelend. Ik wou maar dat je op je tijd je mondje dicht kon houen, dat was héél wat beter. De pest hel) ik deran gezien, an dat raak-schreeuwen.”

„As hij het niet gedaan heeft, wat geeft het dan of ik het schreeuw?”

„As hij het heelemaal niet gedaan heeft en jij schreeuwt dat hij het wél gedaan heeft, kun je’m nóg het Bajes in helpen. As je daar geen verstand van hebt, brul dan wat anders, as je dan toch moet en zult brullen.”

245