Jankef's oude sleutel

kan. Het is nou eenmaal gebeurd. En wij hier weten drommels goed hoè het gebeurd is. Begrijp je?” zegt hij driftiger. „Laat ik dan maar ronduit zeggen: van mijn verdediging kun je zeker zijn. En zie het nou thuis maar even rustig te vertellen.” Hij steekt Eli zijn hand toe. Eli drukt ze met afgewend gezicht: het gebaar verontrust hem.

„Ben je bang?”

Schouderophalen brengt een schoolhoofd niet van de wijs. „Waarvoor hen je bang? Jonges hier blijven nou wel van je lijf, geloof dat maar.”

„Als ze met z’n allen beginnen.... Maar daar ben ik toch niet bang voor.”

„Waarvoor dan?”

„Als je toch zooiets gedaan hebt. Als ze het toch gaan aangeven....”

„Dat zal niet gebeuren. Geen sprake van. Het is toch een ongeluk. Of vindt je dat zelf dan niet?”

„Ik wist toch niet dat het zoo zou gaan.”

„Nou natuurlijk. Dan hoef je je van dat aangeven zooals jij dat noemt, niets aan te trekken. Nee maar dat is hier absoluut buitengesloten.”

Nagezien door de Vaars die zijn mond samenknijpt en wien een glinstering in de oogen licht, gaat hij heen. Hij moet nu wel naar huis gaan. En daar moet hij nu wel zijn ongewone komst verklaren.

Jankef schrikt, met grootc oogen; Betje’s mond vertrekt; haar al te bedrijvige oogen leekenen zoo’n ontsteltenis juist door te verstillen.

„In z’n oog?” stoot Jankef uit, „met de sleutel? Tegen z’n bril-le-glas? Het glas in z’n oog. Potverdomme dat is een leelijk stukkie. (Hij herinnert niet aan Eli’s woorden van straks, hoewel hij er nu den zin van begrijpt) En wat toen? Is-ie weggebracht naar het ziekenhuis? Potverdomme in z’n oog. Sjalf wordt half blind.”

Hij zucht. Betje’s hoofd beweegt heen en weer, vooruitgestoken, buiten haar verband met dit huis. Jankef kijkt naar Eli op:

„Zal er geen woord over spreken, van schuld of wat ook, daarom niet. Ik weet er niet alles van af; dat kan ik wel zoo’n beetje uitrekenen. Want veel vertel je niet, en dus is het laten we maar zeggen op de kop af vijfentwintig maal zooveel kou-we koorts dat ze je aangedaan hebben als je vertelt. Hoeft geen woord over gesproken te worden, stil maar, je bent te