Jankef's oude sleutel

„Ik? Ozóó! Nou maar dat is dan toch zeker wel een paar jaartjes geleden niet?”

Alles goed en wel, maar van hier moet de politie hem niet komen weghalen. Dien lijfelijken smaad kan hij bij Vader en dan nog wel bij Betje van Gelderen niet aan. Op straat, op school, overal liever, dan hier bij hen zoo naakt in zijn gewonden trots te staan, en de kille pijn van hun ondragelijk meelij te moeten verduren, dat zoo’n afschuwelijke aanval van hitte zou beteekenen op die koele plaat van verweer die hij hier sinds zoolang al voor zijn hart houdt. Ónmogelijk, die overgave aan haar, van zijn kwetsbaarheid door de politie; zij stuit af, in zijn prikkelbaren jongenstrots, op haar ongevoelige vreemdheid, die nu niet kan worden weggetooverd. En op Vader’s verband met haar, en zijn erkenning van haar rechten zooals zij zich hier toont.

Om twee uur, als de les begonnen is, belt hij aan de school; hij gaat regelrecht naar het kamertje van de Vaars. Klopt daar aan.

De Vaars knikt dadelijk begrijpend.

„Kom der maar in.”

Zacht zegt hij, zoodat Eli geen oogenblik aan de vriendelijkheid van zijn houding hoeft te twijfelen:

„Tja. Je hoeft me niet te vertellen wat er gebeurd is. Ik weet alles.”

Hij zwijgt, en beziet den angst en de opwinding in Eli’s gezicht. „Ja. En waarom ben jij niet dadelijk bij mij gekomen?”

Eli’s stem fluistert:

„Ik durfde niet.”

„Waarom niet? Dacht je dat wij hier blind en gek waren? Of dacht je dat wij hier geen rechtvaardigheid kenden? Hè?” Hij legt zijn hand op Eli’s schouder.

„En wat zegt Vader wel?”

„Ik heb het nog niet verteld.”

„Niet verteld ? ’M. Waarom niet ? Je hebt toch niets kwaads met opzet gedaan? Wel?”

„Maar ik heb het toch gedaan?”

De Vaars zwijgt; hij blikt op naar den ernst van die zware geladenheid aan angst en schuldgevoel.

„Tja, jonge, het is een rare wereld. Je moet nou maar naar huis gaan. Je kunt niet in je klas zijn; je bent trouwens veel te veel overstuur. Het is mogelijk, dat ik je nog moet laten roepen. Maar maak je nou maar niet al te zenuwachtig als het