Jankef's oude sleutel

kelen op schelden: geen samenleving denkbaar zonder een krachtige orde. Als enkelen daar onder lijden, dan is dat hun zwakheid; voor het geheel van de menschen beteekent het gezondheid. Dat hij gedichten wil schrijven, naar den vorm van de oude dichters, klassicistisch, met iets van hemzelf er in, dat kan zij ook best begrijpen. Dat het niet heelemaal natuurlijk is, en dat voelt zij vooral heimelijk in den dwang van het rijm, dat wil hij nu eenmaal zoo, en dat neem je op den koop toe: er is wel meer dat je elkaar vergeven moet. Voor haar is het belangrijke dat hij een dichter, maar geen gek is; hij heeft, toen hij zag dat alleen een vast leeraars-ambt hun materiëele veiligheid kon verzekeren, dat zonder morren blijvend op zich genomen. Hij stapt ’s morgens en ’s middags prompt naar school; hij vindt sinds jaren tijd voor de extra lessen die uit zijn betrekking voortkomen en die hun inkomen aangenaam aanvullen. Hij vond een massa gelegenheid voor zijn Oostersche Talen-studie, en hij hield nog prettiger uren over voor zijn gedichten, die in de tijdschriften onder zijn naam verschijnen en waarop zij trotsch is, want hij heeft er een extra glansje aanzien door. Dat vooral vindt zij haar fortuin in haar huwelijk: die verbinding van maatschappelijk mensch en artiest, die verbinding die, zooals het in zijn vak meer en meer gaat heeten, een herleving is van het oude handwerk en de Gemeenschaps-kunst, en het einde van de onsympathieke Bohème-voortbrengselen, die de eischen van een gezonde maatschappij miskennen. Anna Born heeft voor die stelling niet haar eigen woorden gevonden, maar zij aanvaardt het uitspreken daarvan in den bloem van haar kring als met onderscheiding streelende constateeringen, die haar levens-zekerheid glans geven als glazuur op metsel. Zij ondergaat een innerlijke schurking van genot, en al haar strijdbaarheid stelt zich ree tot kameraadschap, als zij Peter steeds sterker tot de overtuiging hoort komen, dat het onderwijs juist de menschen zoozeer noodig heeft die geen schoolvossen meer zijn als vroeger, blind voor de vragen en de kunstvormen van hun tijd en ook van alle tijden; en dat een ochtend goed les geven aan de groote jongens en meisjes die de winsten van je ernstige literatuur-studie meenemen naar hun plaats in de maatschappij — ook een gedicht is.

Zeventien jaar zijn zij getrouwd; zij is zeven-en-dertig, twee jaartjes jonger dan Peter. Zy weet dat zij geen schoonheid was, maar een flinke knappe meid, met bekoorlijkheden. Zij heeft haar rijzige figuur slank gehouden; haar haren zijn