Jankef's oude sleutel

„Roer der niet in! Je blijft an de pan hangen. De Jood krijgt alles op zijn kop.”

„Zal jou je zorg wezen of ik d’r in roer.”

„Adenom,” dringt David die slim zijn angst inhoudt voor het aanhalen van de politie die het eerst bij hem terecht kan komen, „haal je niks an! Als toch niemand weet, nar, waar het vandaan komt, wat zal jij je de sappel maken hoe het is gebeurd?”

Jankef kijkt opnieuw wantrouwend naar David.

„Kom eens even een minuut nog mee in het kamertje,” zegt die.

„Ozoo!” roept Jankef verhit.

In het kamertje met het mat-glazen raam aan de binnenplaats sluit David de deur. Tot Jankef, die de bekentenis opnieuw afwacht, zegt hij staande en zachtjes:

„Als ik je nou een goeie raad mag geven, in jouw belang en ook in het mijne, hou dan je woorden vóór je over die sjkoot-sem.”

„Watblief?”

„Sst. Het is levensgevaarlijk!”

„Ik dacht zoo waar als ik leef dat je wou zeggen dat je ’t tóch hadt aangestoken.”

„Ik heb het niet aangestoken; die sjkootsem hebben het aangestoken. Maar ik moet je vertellen dat ik heb d’r een paar kissies dure sigaren geborgen (hij laat zijn stem steeds meer zakken) dat is beter dat behalve jij en ik geeneen daarvan afweet dat die daar gelegen hebben.”

Jankef kijkt met groote oogen op.

„Smerige vuile stinkende smerige streken,” schampert Jankef, „om mij, die je een pleizier doet, in de gloeiendste gevaren in te sleepen. Dat zijn moordenaarsmanieren.”

„Of het nou moordenaarsmanieren zijn dat weet ik nog niet zoo, want jij hadt er niks mee te maken gehad. En nou kün je dermee te maken krijgen omdat dit nou gebeurt. En daarom zeg ik jou: dijsje derover en maak geen slapende honden wakker. Want deze die bijten.”

Jankef stoot een korten woedenden, getreiterden lach uit, met pijnlijk opgetrokken wangen. Hij heeft geen woorden.

„Dus ik moet die vuile mamzyrem van jonges zóó maar laten loopen. Om jou! Omdat jij....”

„Sjadt je wat.... Jonge honden! Kinderen! Wat doet men daar dan tegen?”

„Je blijft maar hier asjeblieft,” zegt Jankef, terwijl hij, het 174