Jankef's oude sleutel

er nog fatsoenlijk droog uit, „maar om de beleediging.”

„Goed zoo. Ga maar naar je klas.”

Hij ziet, bij de deur, de Vaars in zijn volle lengte staan, het hoofd schuin geheven, den mond bitter verontwaardigd opgetrokken, den blik waaksch, en besloten.

De Uil staat, een oogenblik later, schijnheilig bij het tooneel; zijn ingevallen mond tusschen de bolle kleine behaarde wangen, ambtelijk afwachtend, de oogen achter het lorgnet koud, met een moeilijk zichtbaar pitje van een glimlachje, naar Eli Leefmans’ kant. Hij zwijgt als de baas binnen komt; hij zwijgt tot hij zijn les kan beginnen.

De luide, langdragende stem van de Vaars, met honenden aandrang:

„Mag ik misschien van meneer van Wyhe de pet en de stok van zijn medeleerling Leefmans?”

Gerrit Jan van Wyhe grijpt snel in zijn lessenaar. Hij schiet uit zijn bank; in zijn slaafs vooruitgestoken arm brengt hij de Vaars het stukje pet. Er zijn jongens die op hun lippen bijten om niet te lachen.

„En de stok!” eischt het Hoofd. Born en van Wyhe zijn opgelucht, dat er niet van den sleutel wordt gesproken. Dat heeft Eli nagelaten: de sleutel is vernieuwd.

Van Wyhe, tam: „Het was een gewone berkestok, ik heb ’m niet meer.” Hjj kan niet nalaten naar Frits Bunge om te kijken. Hij heeft niets van den held, van Wyhe. In zijn ontdaan-heid die de borst en schouders naar zijn smalle kopje een beweging van saampersen doet maken en zijn kleine onderkaak dwingt de lip tegen de bovenlip te zetten, is hij heel en al de ambtenaar in het klein, die door zijn chef op een voor de promotie gevaarlijke slordigheid wordt betrapt. En hij is een ambtenaar tusschen twee vuren. Want zijn anderen chef, Mat-thias Born, bevalt dat gebaar naar Frits Bunge in het minst niet: in Matthias’s strakheid vol verzet naar de Vaars, komt nu een bew'eging van zijn oogen boven zijn bril uit, van afkeuring naar van Wyhe.

De Vaars heft zijn vuist hoog en slaat ze dreunend neer op de bank: „Ik moet dat weten! Hoe wordt hier met de menschen gehandeld!”

„Niet hier,” zegt Matthias zakelijk.

„Hier! en tengevolge van hier! Je kent ’m door de school! Zonder de school zou jullie ’m niet kennen!”

„Nee,” zegt Born.

De Vaars is getroffen door Eli’s houding in het Hoofd-kamer-