Jankef's oude sleutel

„Ja voor jou zeker wel. Of beteekent dat wat. Houdt ze van jou?”

„Ze is dol op me. Mijn Vader zegt in zoo’n geval: as ze ’m niet krijgt, dan verzuipt ze ’m.”

„Echt voor je vader. Je vader is een leuke baas. Verdomd flauw dat je ’t niet zeggen wil. En nog wel na eerst mijn gedicht te hebben gehoord, boef.”

„Jij hebt ’r mij toch ook niet genoemd?”

„Moe je d’r ook maar kennen.”

„Nou, en mijn gedicht heb jij ook gehoord.”

Max grinnikt.

„Heb jullie al een nieuwe sleutel?”

Gerrit Jan van Wyhe durft het met zijn spitse kopje vragen. Opgeschroefd-valsch, want hij heeft er toch uit eigen kracht geen moed toe. Dat voelt Eli duidelijk, en het vergiftigt hem een oogenblik met pijnigend heete woede, daar in de gang van de school waar hij toch nog kan worden aangesproken, hoewel hij zijn best deed, geen oogenblik te vroeg te komen.

„Jij hebt mij niks te vragen. Het gaat jou niet an. Maar ik ga nou dadelijk naar het Hoofd. Dat zeg ik je van tevoren.”

„Voor dat stukkie oud roest? Mag ik dat soms niet weggooien?” Eli kijkt vuil. Zijn voorzichtigheid verbrandt in de woede om die opzettelijke onbeschaamdheid.

„De sleutel van onze schuur daar blijf jij af.”

„Weet ik dat het een sleutel van een schuur is? Daar weet ik niks van. En wat zou dat dan nog.”

„En mijn pet en mijn stok daar blijf jij af. Van alles van mij blijf jij af. En verder kan jij dood vallen.”

„Nou, wij hebben nog nooit geen joden-skalp gehad, is ’t wel Mat?”

Matthias, een eindje vóór hen, schudt zijn hoofd, zonder een woord.

Een felle scheut van haat uit Eli’s scheef opwaartschen blik naar van Wyhe.

„’k Zou bang van je worden; je wil me toch, hoop ik, niet aftuigen?”

„Dat kon ook nog wel ’s gebeuren.”

„Nou, ga dan mee naar buiten,” nikt Gerrit Jan.

Als dan nu elke ontwijking van een lijfelijk gevecht hem toch onmogelijk wordt gemaakt, kan niets van hen hem op dit

151