Jankef's oude sleutel

„Kan dan wel als een grapje bedoeld wezen. Als je ’t zegt, wil ik ’t aannemen. Maar ’t is idioot. Gewoonweg idioot.”

„Idioot is toch wat anders als min.”

„Hij heeft ’t toch ook zoo begrepen. Hij liep weg. Waarom liep-ie dan weg?”

„Omdat ’t aardig is, om beleedigd weg te loopen. Da’s gauw gedaan. As je genoeg andere dingen kunt doen.”

„Dat is me wat. Beken jij dat je ’t niet hadt moeten zeggen?” „Natuurlijk, ’t was heter geweest. Maar zoo is ’t ook goed.”

„Jij hadt de eerste schuld.”

Dat opent diepten die niet te bespreken zijn.

„De eerste schuld dat weet ik niet.” Hij weet dat hij ontzien had moeten worden door een jongen die zooveel meer heeft dan hij. Maar wie neemt dat van hem aan?

„Hij had ook beter moeten begrijpen.”

„Zoo verwaand, ’t Is bar,” zegt Max.

Zij zwijgen. Eli wroet vergeefs naar de eerste schuld.

„Heb je ’t nog in orde gemaakt met de Bree? met de sleutel? Wel erg aardig van ’m hè? Maar hij moest niet zoo’n flauwe kul uithalen met Hanna. Jesses.”

„Hij is zeker verliefd.”

„En zij ook!” Max schiet in een lach. „Ze dee tenminste zoo poeslief dadelijk. God! ik hoop dat je ’t me niet kwalijk neemt, van je eigen zuster, maar ik kan van m’n leven niet snappen hoe iemand daarop verliefd kan zijn. Vervelende overdreven meid.”

„En je zuster is nog wel met haar broer getrouwd.”

Max lacht vriendelijk spottend: „Kan ik me óók niet begrijpen.” „Jij bent toch zeker ook verliefd?”

„Ja maar zèg! Is ook heel iets anders als Hanna, verdomme! ’k Heb nou toch zoo’n lief meisje gezien, zeg. Och, zoo’n schat-je!” schertst hij groot.

„Alweer een ander?”

„Jonge, zoo’n aardig meisje. Aardig figuurtje! en een lief snoetje! ’k Heb der een vers op gemaakt. Echt zooiets dat je dadelijk inspireert, („inspireert” dat vindt Eli bewonderings-waardig) wil je ’t ’s hooren?”

Hij leest zijn vers op:

„Lief meisje, lief meisje, wat loop je toch vlug,

Je haren die trommelen de maat op je rug.

(Nou ja, da’s een dichterlijke vrijheid)

148