Jankef's oude sleutel

voorjaarsdag (en hun vermetel beleden geluk) verrukte bewegingen van de menschen, wier dunne ver-dragende geluiden geladen zijn van den moeizamen drang naar stijging boven het vermogen van de stembanden uit. Daartusschen sta je dan, en loop je en praat je dan: smoezerdesmoes, papperlepappie, pie-perlepiepie, knetterdeknetter, natuurlijk over niets: over haar haar, of haar hoedje, of haar manteltje, of over de manier waarop ze je een arm geeft, smoes je dan en lach je. Met geen ander doel dan om je te laten zien, om te stralen en om uit lucht, menschen, huizen, grond en karren licht te slaan, vonken te ketsen, omdat het geluk zich immers zwoegend moet haasten om overal tot instemming op te jagen. Ja, zou dan misschien het volle pleizier, het jonge buitelen komen? Hoe wonderlijk is langzaam-aan de ontroering geworden die in hem rondgaat, als hij aan haar denkt. Hoe anders is zoo’n meisje als jezelf, en hoe onbegrijpelijk en toch heelemaal verblindend en vervullend is de drang om dicht bij haar te zijn, door haar te worden sterk gevonden zoo dat je haar mag aanraken en beschermend je arm om haar heenleggen en vlak bij haar gezicht het jouwe houden, ja tegen haar wang, in een verband, dat de lucht in de wereld buiten en je bloed binnen in je lichaam tot geur en krachtig sap van bloemen doet worden, zoet en zwellend, als van rozen en van bloeiend geitenblad. Aan meer denkt hij nog niet: wang tegen wang misschien, en niet meer gefluister en niet meer bewustzijn, dan de rozen die op hun stengels wiegelen, zuchtend mompelen en weten in den zomerschemer van het plantsoen. Dat is het hoogste geluk dat hij zich denken kan; hij weet nog niet dat hij, eenmaal daar, die zaligheid weer zou ontstijgen naar de hoogere onrust van een drift, die door haar nabijheid en haar vereeniging met hem, zou worden losgemaakt.

Hij heeft nu ook de aansluiting van zijn droom op de werkelijkheid gemakkelijk ontdekt. Het is wel spannender, beangstigender, als het begeerde zoo vlak bij de werkelijkheid wordt getrokken om te 'worden ingehaald. Want je botst op die sta-pel-krankzinnige onzin van die verbinding: Louise Maria van der Wal—Eli Leefmans. Maar hij wil het nu eenmaal zoo graag indenken, en dan is het toch niet meer dan fatsoenlijk dat er ergens in je werkelijke leven een hecht-schakeltje wordt gevonden. En nu is het gevonden: het Sjoelfeest. Want hij gaat zingen op het Sjoel-feest en haar vader die wethouder is, komt ook den dienst bijwonen. En hoe gemakkelijk is het dan niet te denken dat zij, met haar moeder, meekomt? Goed, zij

137