Jankef's oude sleutel

vaderlijk blijft: „Ja, ’t is goed, sjiksie.... ik weet het wel: der is der wel eentje waar je stilletjes mesjogge op bent ? een of ander knap meneertje? ja ’t is goed.”

„En dat komt van de liefde —

En dat is zoo’n aardig ding Het is ’t refrein van ’t liedje Dat ik hier voor U zing!”

Met een zucht staat zij overeind en maakt zich los.

„Het leven is geen lolletje,” grapt Betje van Gelderen.

„Mag wel om gedacht worden,” eindigt Meyer waarschuwend voor zich heen. „dat hij er goed uitziet.” Hij doelt op Eli’s gewonde wang, en het Sjoelfeest. „Alle autoriteiten: gemeente, provincie, wonen de dienst bij.... Zooiets mag niet voorkomen. Dat is geen decorum.” Nu vriendelijk naar Eli: „Het moet ad perfectum zijn, ad perfectum in alle opzichten, wat? Sjobberdeba,” mompelt hij ondeugend, „sjobberdeboe, sjob-berdebanse. Nou.”

Zij gaan; Meyer groet naar Betje met een geforceerden glimlach en een tik aan zijn hoed. Betje stijgt het bloed naar het gezicht; haar hoofd trilt.

„Nog wel bedankt meneer.... nee, nee niet voor het papiertje, maar voor dat je het me hier komt brengen! Dat is goed. Dat is nog niet zoo’n leelijke zet van je; doet me veel en veel plezier van je.”

Eli ziet Evelien als een stille volte in de avondstraat tippelen; een boeiend geheim hangt om haar. Hij had haar ook wel tegen zich aangeleund willen voelen! Een vraag, en een antwoord met zachte stemmen, al houdt hij dan niet zoo erg van haar. Maar zij van hem.... dat zij zoo heelemaal niets van hem houdt, dat is toch te erg.

„Een mirakels aardige schwanz?” praat Jankef binnen haastig over het stille standje aan Betje heen, „een liberale nierisj van een buitenmodelsche Gazzen, tusschen twee haakjes?”

Al geeft Eli weinig antwoord (Jankef erkent dikwijls den toestand van geminderd vertrouwen niet):

„Geen dooie vervelende Toure-vreter of tillem (psalmen)-snoeper, zooals je der wel hebt? O, meen je soms dat die lui daar in Amsterdam zoo zijn als hij? Hij is daar heelemaal niet getapt hoor, Meyer. Hij telt daar, in die wereld van Rahboonem en zoo voor méér als een halve liberale mesjommet! (doope-ling). Ja ze zijn vanzellef niet allemaal even erg; ik heb der