Persoonlijkheid

Maar kom, nu wil je dat ik gaan zal onder de men-schen — hen zeggen van m’n willen en m’n gelooven — m’n haten en m’n wanhopen, m’n jubel en m’n schreien? Dat ’k tot hen spreken zal met klaarzuivre betoogwoorden — en wen zij niet begrijpen, zal ik eenvoudiger zeggen — en herhalen tot zij volgen gaan?

Hoor, dan zal mijn juichen en mijn weenen niet meer zijn, wen ik het afkoelen en ontleden ga, om ’t alles aan te prijzen. Kan men dan bloemen bloemen laten, wen men de blaren verplukt en rondomme strooit?

En hoe, in puurste waarheid, zal ik ’t weten, wie van u allen ’t schoonst gevonden heeft? aan wie van allen moet ik gaan mijn leven geven, die daar zoo heftig te gebaren staat? O, schreeuw toch niet, je cijfert, pluist en roept van zeker weten — kan ik dan zoo gaan kiezen wie te volgen? Je lijkt me plots wel malle boekenman-netjes, verwaande ventjes, die elk schreeuwt van ’t braafst te zijn. Ik kan je namen niet recht noemen van wie daar staat te wachten onzekere menschenlevens — in duizend groepjes staan ze afgepaald — de wereld lijkt me een kruienierswinkel toe — Och beste menschen, wil zoo vriendelijk zijn, een bordje op je hoed voortaan te dragen, zóó kan ik ^lt niet onthouden, wat je bent . . .

Och, hoe het zijn zal . . .

Het zal van kleur en vorm veranderen eiken dag.

Maar lieven, och, hoe kun je staan te kijven, zie in je zelf het levend wonderding, dat, wen je spreken gaat, ik stralend zie bewegen.

Dan zul je weten — dat ik niet bij jou wil gaan: ik wil hier blijven in mijn rustig kamerkijn en zien der won