Persoonlijkheid

schouwen . . . mijn God . . . hij hoorde het, hij wist het . . . alles was schoonheid. Je kon lijden en klagen en krimpen van wee ... en als je moe was geschreid, dan had je het ontzaggelijke geluk: dat weten, dat alles schoonheid was. En het weten ook, dat ze dit allen moesten bezitten, de armzalige, zoekende menschenkinderen, om de wereld te doen zijn tot één gedicht van geluk, hoog boven de moe-folterende smarten uit . . .

Hij zag op, het was stil; de eerste satz was uit. Om hem was het één wijdheid en één vrede.

Zij keerde zich even om. „Is ’t goed?” zei ze zacht-glimlachend.

„Dank je, Lize” zei-ie, met een beving in zijn geluid, „o, wat heb jij heerlijk gespeeld . . .”

Zij zag zijn lachende vreugde-oogen; een gekriewel tot uitjubelen wrikte in haar keel, een duizeling van geluk klom naar haar hoofd. Haastig-wild keerde zij haar hoofd terug, en haar oogen, haar mond lachten, lachten . . . Nu nog even, dacht ze, bedwingen, stil blijven, niet uitjuichen den jubel van hem weer te zien lachen ... O, niet waar, dat was de overwinning dat zij, die hem zóó lief had, hem nu terug had gegeven den blijden keer van der dingen groote aanschouwing, mijn god, mijn god, zij had ’t hem mogen geven, al wist hij niet waaróm, hij had het toch . . . hij had het . . . ontvangen van haar, als een stille, onzien-bare overgave van haar groot-verdoken liefde . . .

Zij sloot haar oogen even, halfjes, stilletjes, drinkend een oogenblik de eerste heftigheid van het geluk. Dan kwam de breede kalmte sereen zinken in haar neer, en zalig-trots, zonder antwoorden, wierp zij het hoofd in den nek.