Pakkettenrapport Rode Kruis

100

hadden en wij hadden ons op de hoogte gesteld over de toestanden in Polen en de concentratiekampen, waarover in Zwitserland voor de insider veel materiaal, vnl. illegaal binnengekomen, te verkrijgen was.

In Juli 1944 kon eindelijk na een buiten de commissie P of afd. Vluchtelingen om verkregen beperkte reisvergunning in het werkkamp Les Verrières, waar zich veel liefhebbers bevonden, begonnen Worden met cursussen over E.H.B.O., infectieziekten e.d. Het behoeft geen betoog, dat wij herhaaldelijk, schriftelijk en mondeling, tegenover de heer de Vos van Steenwijk èn tegenover de gezant onze grote onbevredigdheid uitspraken over de gang van zaken, evenwel zonder ander succes dan een interneringsbevel van de Zwitserse politie, dat ons einde Augustus 1944 gewerd. Dat wij hieraan geen gevolg hebben behoeven te geven is te danken aan het feit, dat wij op 24 Augustus 1944 via de koerier van het Internationale Rode Kruis van de heer Ferwerda, regeringscommissaris voor de repatriëring, instructie kregen om een team te organiseren, bestaande uit volgende diensten : medische, registratie, „welfare”, „relief”, transport. Dr. P. D. werd verzocht op te treden als ,,Organizer-in-Chief” van een hulpteam voor Oost-Europa. (Het is ons niet bekend of deze instructie de reeds in Mei telegrafisch aangekondigde was of een reactie op een brief onzerzijds die wij door tussenkomst van de heer Visser ’t Hooft naar Londen konden sturen, waarin wij ons beklag deden over de tegenwerking, die wij ondervonden). De heer de Vos van Steenwijk ontbond, nadat wij hem van deze instructie hadden in kennis gesteld, per brief de commissie P en het dossier dezer commissie werd ons overgedragen. Hierin bleken zich tegen de 200 ingevulde enquête-formulieren van gegadigden te bevinden benevens vele brieven om nadere inlichtingen, sommige daterend van Juni en Juli, waarvan de meeste door de secretaris van de commissie P dus eind Augustus nog niet beantwoord waren.

Wij begonnen onmiddellijk met de personeelskeuze en wierven, ons houdende aan de ons gegeven richtlijnen, 47 personen aan, die voor de 5 takken van dienst der équipe in aanmerking kwamen door capaciteiten, opleiding, persoonlijkheid en ervaring: artsen, verpleegsters, een apotheker, sociale werksters, koks, chauffeurs, technici, boekhouders, tolken voor Pools en Russisch, een fourier, stenotypisten. Uitgaande van de overtuiging, dat Oost-Europa een „terre-brülée” zou zijn en op de hoogte van de chaotische toestand en van de verschrikkelijke gebeurtenissen in concentratiekampen en vernietigingskampen, werd met de medewerkers van ons team een plan opgesteld en tot in de finesses uitgewerkt voor een gemotoriseerde colonne, die in staat zou zijn gedurende enige tijd geheel op eigen kracht te leven en te werken, D.P.’s te zoeken, te verzorgen en te transporteren, en een kamp te beheren. In het kort: 14 camions met enige aanhangers; hieronder

2 ambulances, een keukenwagen, een waswagen, een noodziekenhuisje met klein laboratorium, een administratiewagen, kleding, medicamenten, schrijfmachines en voedsel voor één maand, alles nauwkeurig berekend naar prijs (in Zwitserland), tonnage, gewicht en leveringstermijn.

Eind October 1944 kon een tiendaagse cursus gegeven worden voor het gehele team (afzonderlijke cursussen in de verschillende kampen