Pakkettenrapport Rode Kruis

94

(10) Onder de personen in Nederland, aan wie vanuit Lissabon voedselpakketten werden gezonden, bevonden zich vooraanstaande N.S.B.ers, die te Londen en te Lissabon als zodanig in Nederlandse kringen bekend stonden. Wie had opgedragen hen namens en wellicht op kosten van het Rode Kruis te Londen van levensmiddelen te voorzien? Men vergelijke de hoeveelheden levensmiddelen gezonden door het N.R.K. en die gezonden (in dezelfde tijd en veel eerder) door het Belgische.

(n) Gedurende zijn verblijf in Portugal en zelfs na zijn vertrek naar Londen ontving Baron van Harinxma thoe Slooten geregelde geldzendingen uit Nederland. Afgescheiden van het feit, dat het genieten van een dergelijke faciliteit een zekere schroom ten aanzien van de vijand ten gevolge kan hebben — hetgeen het geval is geweest met een van Baron van Harinxma’s medewerkers te Lissabon, blijkens diens eigen mededelingen — ligt de conclusie voor de hand, dat de bezetter in de regeringscommissaris niet een tegenstander zag. De bezetter zou dit wel hebben gedaan, als bedoelde regeringscommissaris met alle hem ten dienste staande middelen een zo groot mogelijk aantal Engelandvaarders en andere illegalen had geëvacueerd en in hun gevangenschap had bijgestaan.

(w.g.) MAAS GEESTERANUS.

Bijlage 27.

L. H. Boas (oud-Engelandvaarder).

Amsterdam, 16 April 1947.

In Januari 1942 ben ik uit Holland vertrokken met de bedoeling in Engeland te komen en daar dienst te nemen in het Nederlandse leger. Tijdens onze oorlog was ik gemobiliseerd als korporaal bij het Ille Bataljon 4e Regiment Infanterie en daarom mocht ik gebruik maken van een route, voorzien van passeurs enz., die alleen bestemd was voor militairen, die zich bij het bevrijdingsleger wilden voegen, dat, zoals wij in Nederland dachten, door de regering te Londen bijeen werd gebracht.

Een dag of tien na ons vertrek kwamen wij goed en welfn Bern aan, waar wij ons vervoegden op het gezantschap. Men bracht ons bij generaal van Tricht, de militaire attaché, die echter weinig belangstelling toonde en ons niet ondervroeg over de toestand in Nederland of over zaken, die militair van belang konden zijn. Zowel ik zelf als mijn reisgenoten (o.a. de Mug, Lt. Steen, Lt. Welleman, cadet-vaandrig Swart) gaven duidelijk te kennen door te willen gaan naar Engeland. Generaal van Tricht antwoordde echter, dat dit zeer moeilijk zou zijn. Wij werden naar Nyon gestuurd, in résidence-forcée. Naar aanleiding van een door mij ondernomen poging om clandestien over de Franse grens te gaan kwam ik echter terecht in een Zwitsers strafkamp en daarna in een Zwitsers werkkamp, van waaruit ik op eigen houtje met behulp van een advocaat te Lausanne een Spaans visum bemachtigde.

Zodra ik het visum had, werd ik automatisch uit het kamp vrijgelaten en ik begaf mij op weg. Ongelukkigerwijs kwam toen juist de bezetting van heel Frankrijk, zodat ik mijn vertrek moest uitstellen