Pakkettenrapport Rode Kruis

92

(4)    Gedurende de jaren 1940, 1941 en 1942 ontvingen Nederlandse zeelieden der koopvaardij in Duitse gevangenschap geld noch pakjes, in tegenstelling met zeelieden van andere nationaliteiten. In correspondentie, welke de Shipping te Londen bereikte, werd hierover voortdurend geklaagd. (Mededeling van Mr. H. A. Keuls, Vondelstraat 20, Amsterdam, die bereid is nadere gegevens te verschaffen).

(5)    Van de vrijwilligers, die zich op weg hebben begeven naar Engeland, zijn velen na omzwervingen in het buitenland, onverrichter zake teruggekeerd. Anderen zijn in handen van de vijand gevallen en hetzij dadelijk doodgeschoten, hetzij naar Duitsland gevoerd. Weer anderen hebben in onbezet Frankrijk, Zwitserland en Spanje maanden of zelfs jarenlang in concentratiekampen en gevangenissen vertoefd. Over de behandeling van Engelandvaarders door diplomatieke en consulaire ambtenaren en door vertegenwoordigers van het R.K. te Londen bestaan tal van klachten, te vinden in diverse Londense archieven (ten dele in die van B.I. en Lissabon. Ook de verslagen van ondervragingen op de z.g. Patriotic School kunnen gegevens bevatten).

(6)    Baron van Harinxma thoe Slooten was, tot zijn benoeming tot voorzitter van het R.K. te Londen, vertegenwoordiger van het R.K. en regeringscommissaris voor vluchtelingen-aangelegenheden. Hij was gevestigd te Lissabon en bereisde van daar uit Spanje en onbezet Frankrijk. Als zijn medewerkers traden op in Spanje de consul-generaal de Bruijn Tengbergen, in onbezet Frankrijk de consul-generaal Dr. Sevenster. De consulaire ambtenaren in laatstgemeld gebied waren wellicht uitdrukkelijk onder zijn bevelen gesteld.

Bij de door Baron van Harinxma georganiseerde vluchtelingentransporten, hoofdzakelijk bestaande uit mannen boven de militaire leeftijd, vrouwen en kinderen, werden nu en dan enkele Engelandvaarders gevoegd. Van andere hulp is weinig gebleken.

Toen maj. P. J. Molenaar (Couwerbeeklaan 29, Heerlen) zich op weg naar Londen bij Dr. Sevenster vervoegde om naar Spanje te worden weggeholpen, weigerde Dr. Sevenster dit en ried hem aan zich in een Frans werkkamp te laten opnemen. „Vanaf dat ogenblik”, schrijft majoor Molenaar in zijn rapport, „was de consul-generaal voor mij lucht”. Kap. G. de Jong en anderen vermelden in hun rapporten dergelijke ervaringen. Volgens een mededeling van Dr. Sevenster te Londen, gedaan in tegenwoordigheid van ondergetekende, was hem door Baron van Harinxma opgedragen niets illegaals te doen — hetgeen praktisch hierop neer zou komen, dat hij Engelandvaarders en andere illegaal in Frankrijk vertoevende Nederlanders (politieke vluchtelingen, Joden) de hulp, die zij het meest behoefden, moest onthouden.

Wie met Engelandvaarders spreekt of kennis neemt van hun reisverslagen, zal constateren, dat zij eenstemmig van oordeel zijn, dat in Frankrijk slechts twee.consuls onze landgenoten met alle ten dienste staande middelen hebben bijgestaan: Jacquet te Lyon, en Kolkman te Perpignan. Laatstgenoemde is met de Nederlanders, die zich om hem verzameld hadden, in handen van de Duitsers gevallen en is niet