Pakkettenrapport Rode Kruis

165

in gevaar te brengen, door mij bij de competente Duitse instanties te desavoueren. Opmerkelijk is, dat ik van het Belgische, het Franse, ja zelfs van het Duitse Rode Kruis, steeds alle mogelijke medewerking en hulp ontving, daarentegen van het Nederlandse Rode Kruis te Den Haag slechts tegenwerking en bemoeilijking van mijn werk ondervonden heb. Opmerkelijk is eveneens, dat het N.R.K. te Den Haag oorspronkelijk, n.1. bij gelegenheid van de bespreking op 24 December 1940, zeer welwillend stond ten opzichte van mijn werk in de Franse kampen, dat trouwens niets aan het N.R.K. kostte, aangezien dit geheel door particulieren gefinancierd werd. Daarentegen ondervond ik n a het bezoek van de heer van Waveren, omtrent wie ik bepaalde, uit Londen afkomstige berichten over had moeten brengen, niets dan tegenwerking zijdens het Hoofdbestuur. Bizonder pijnlijk treft de wijze, waarop dit zich achteraf heeft trachten te verschuilen achter woordenzifterijen, zoals ten aanzien van het tijdstip mijner reizen en ten aanzien van het verschil tussen het „verstrekken van opdrachten” en het „doen van verzoeken” door de afdeling Amsterdam tot overbrenging of medeneming van medicamenten enz. De indertijd door Dr. Veldhuyzen hieromtrent gebezigde kwalificatie, n.1. „niet van oprechtheid getuigende slimmigheidjes” wil mij inderdaad juist voorkomen.

Poging tot hulpverlening aan geïnterneerden in Buchenwald.

Van het Belgische Rode Kruis had ik omstreeks September 1941 vernomen, dat dit in staat was, pakketten te doenj toekomen aan Belgische civiel-geïnterneerden in sommige Duitse concentratiekampen. Bij nadere informatie werd ik verwezen naar de heer J. C. A. Jansse, Merwedeplein 40, Amsterdam, die klaarblijkelijk over goede relaties met de Duitsers! beschikte. Op mijn verzoek schreef hij een brief aan de „Lagerkommandant des Konzentrationslagers Buchenwald”, verzoekende om toestemming, aan de geïnterneerden van Nederlandse nationaliteit levensmiddelenpakketten te mogen toezenden. Op 16.9.41 antwoordde de Kommandant-Hauptsturmführer, dat deze ten aanzien van Nederlandse gijzelaars verleend kon worden, n.1. maandelijks één pakket, te verzenden hetzij door familieleden, hetzij door het N.R.K. Hierop verzocht de heer Jansse, dat een afgevaardigde naar Nederland zou komen om dit nader te bespreken. Omstreeks 10 October kwamen inderdaad twee afgevaardigden van de „Kommandant” naar Amsterdam (Michael en Haussermann), met wie ik naar het N.R.K. in Den Haag ben geweest om de zaak daar te bespreken. Bij dit onderhoud gaven de Duitsers te kennen, ook bereid te zijn, de toezending van pakketten aan Nederlandse gevangenen in Buchenwald toe te staan. Op 15 October

d.a.v. ontving ik van voormelde Duitsers nog een desbetreffend schrijven uit Buchenwald. Vermeld zij, dat laatstgenoemden tevens bereid bleken, de namen der Nederlandse geïnterneerden op te geven.

Het N.R.K. wenste verder deze aangelegenheid zelf ter hand te nemen. Op mijn herhaalde aanvragen omtrent de verdere ontwikkeling van deze mogelijkheden tot hulp aan onze gedeporteerden heb ik van het N.R.K. steeds ontwijkende antwoorden ontvangen, zodat niet na te gaan is, of deze inderdaad gebruikt zijn.