Pakkettenrapport Rode Kruis

158

andere kampgenoten in een hoek werden getrapt om tenslotte door de Duitsers te worden vergast.

Dat het voormalige Hoofdbestuur de treurige moed heeft om de woorden van het rapport, die als voornaamste doodsoorzaak „verhongering” aangeven, als tendentieus te durven betitelen, bewijst, dat zij de zware schuld, die zij op zich hebben geladen, alleen door brutaliteit trachten weg te praten.

Aan ons, medici, kostte het bij ieder nieuw transport geen enkele moeite, de Hollanders uit de nieuw aangekomenen. te herkennen, omdat zij altijd in de ellendigste conditie verkeerden. Het niet krijgen van pakketten was niet alleen de oorzaak van een slechte voedings-toestand, maar ook van het feit, dat nimmer betere of gemakkelijker baantjes werden toegewezen aan ons, die niet in staat waren daartegenover de geringste prestatie te stellen.

Ik wil niet spreken over de Noren, die zoveel pakketten ontvingen, dat zij zelfs het kampeten ten onzen behoeve weigerden, omdat ik niet kan beoordelen of de bewering in het protest omtrent de betere toestand ten opzichte van de bezetting waar is (al kan ik dit na vele gesprekken met mijn Noorse vrienden moeilijk geloven). Ik wil alleen spreken over de Polen, waarvan ik er honderden in Auschwitz en Mauthausen meemaakte. Er kan toch moeilijk beweerd worden, dat de Duitsers tegenover Polen gunstiger gezind waren dan tegenover Holland en uit de nu bekend geworden dodencijfers uit dat arme lar.d, vooral onder de intellectuelen, blijkt toch wel, dat de bezetting op hen zwaarder heeft gedrukt dan op de Hollanders. Toch ontvingen mijn Poolse vrienden, die alleen tot de zgn. Poolse intelligentia hoorden, regelmatig fraaie pakketten van hun Rode Kruis, in zodanige hoeveelheid, dat zij overal tot de „prominenten” der kampen behoorden.

Zou toch misschien het Hoofdbestuur van het Poolse Rode Kruis iets meer fantasie en moed hebben gehad dan het Nederlandse?

J. de Clerq Zubli, arts (Amsterdam):

„Op Uw verzoek doe ik U gaarne mijn indrukken toekomen, zij het in het kort, van hetgeen ik heb opgemerkt als de gevolgen van hét ontbreken der toezending van voedselpakketten aan de Hollanders in het concentratiekamp. Om kort te zijn, die uitwerking was funest. In Vught was de toestand van de Hollanders redelijk goed te noemen. Wij kregen regelmatig pakketten toegestuurd, deels van ons eigen huis en onze vrienden, deels van het Nederlandse Rode Kruis.

In Duitsland werd dit anders.

De toezending van pakketten hield op. Het kampeten was ten enenmale onvoldoende. De zo hoognodige toeslag bleef uit en de lichamelijke toestand van de Hollandse gevangenen ging om zo te zeggen bij de dag achteruit. Ondervoeding, hongeroedeem, zware infecties waren bij de Hollanders aan de orde van de dag. Scherp stak deze toestand af tegenover die van de gevangenen van andere landen. Vooral de Noren en de Denen vielen hierbij op, dat zij zoveel beter bestand bleken te zijn tegen de lichamelijke inspanningen en infectieziekten en dit schrijf ik toe aan hun uitstekende verzorging