Pakkettenrapport Rode Kruis

153

gebracht. Strak heb ik daar volgehouden, dat ik voor dit werk vergunning van Dr. Husmann had. De naam van deze hoge Duitse kampexpert was mij toevallig ter ore gekomen. Wonder boven wonder geloofde Dr. Reuter mij. ’t Gekke was, dat, toen ik deed of ik dat N.N.-kamp, waar onze Nederlanders gebracht waren, vergeten was, — ik uit zijn mond voor 't eerst de naam Natzweiler hoorde.

Wij stuurden daarheen 8 maal 100 kleine pakketten, waarvan helaas, omdat onze mensen overgebracht waren, slechts de helft terecht kwam.

Onbegrijpelijk is het, dat Dr. Offerhaus en Baron van Lynden, nadat ze bij een bezoek ten mijnen huize het toch beloofd hadden, ons nooit adressen toezonden.

Volgt: de verzending van ongeveer 6000 namen, verzameld door mevrouw Ross-Regeur, naar Genève langs geheime kanalen.

Dat het wel heel moeilijk is om aan te nemen, dat dit werk is geweest, waarvoor we het voormalige Dagelijks Bestuur van het N.R.K. dankbaar moeten zijn, blijkt wel uit de volgende verklaringen:

Jhr. G. M. Verspyck (directeur van het N.R.K.):

De oorzaak van de inactiviteit t.o.v. de politieke gevangenen in het buitenland is onder meer gelegen in het feit, dat de dagelijkse leiding van het Rode Kruis elk contact met de illegaliteit afwees en zich op een louter formeel standpunt plaatste.

Zo is dan ook de bewering, dat o.a. mevrouw Ross van de secretarisgeneraal, die in feite deze dagelijkse leiding in handen had, alle steun ontving, ten enenmale onjuist.

In het grootste geheim werkte zij haar adressen uit en zond deze, buiten elk medeweten van het Rode Kruis, via Berlijn naar Genève; in den beginne heeft zij zeker niet de minste steun of medewerking van het Rode Kruis ondervonden. Eerst medio 1944 toonde men enig begrip voor hetgeen door haar was verricht en stelde het Rode Kruis de lijsten van mevrouw Ross, in overleg met haar, ter beschikking van die personen en organisaties, die pakketten aan politieke gevangenen in het buitenland wisten te verzenden.

Mevrouw N. Ros s.—R e g e u r :

In April 1943 (3 maanden, nadat ik was aangenomen! bij het informatiebureau van het Rode Kruis) werd mijnerzijds getracht het Hoofdbestuur via mijn directeur te interesseren voor de moeilijke insulinepositie van Nederland en dit artikel met behulp van het C.I.C.R. (Internationale Comité van het Rode Kruis te Genève — Rapp.) vanuit Zwitserland te verkrijgen. Daar hierop geen reacties